φώτο : P. G. Bonassin

Άκμων

Στον Άη Μπλάνα

Και κολυμπώ και κολυμπώ
σαν αστερόψαρο χρυσό γυρνώ στον ουρανό
διάττοντα πόνο αντανακλώ φολιδωτόν
μία στιγμή μονάχα λάμποντας τον μέλανα ουρανό
ποιο φως να παιχνιδίζοντας βυθό θλιμμένο Γαλαξία
βαθιά ποια θάλασσα κομήτες ουρανία
μες σε ποια μάτια πάναστρα κοράλλια
ποια φύκια αγάλματα νεκρά ποια βράχια

και κολυμπώ και κολυμπώ
σαν αστερόψαρο χρυσό γυρνώ στον ουρανό
τα μάτια να γυαλίζοντας ποιον άγνωστο βυθό
μέσα σε ποια καρδιάν ανάσταση
ποια στίλβη ασθενική λοχμίζοντας τη φλόγα

και κολυμπώ και κολυμπώ
σαν αστερόψαρο χρυσό γυρνώ στον ουρανό
ποια θάλασσα ζωή γυμνός που να στιλβώσω 
 
πού σου το νίκος θάνατος
πού σου το κέντρον βίτα

άκμων 

Παρίσι,
Νοέμβρης 2008

Χωρίς Γαλήνη

il songe, l’hameçon au cœur, à la paix,
Vers la Sérénité, Henri Michaux
                                                        
Κάρβουνο του λογισμού
πυρρό και μαύρο
αυτά μονάχα χρώματα
πυρρό και μαύρο κάρβουνο
στου νου
το κέντρο
τήκεται
πυρί παραδομένο
ευφρόσυνη στιγμή ανάπαυση
καμιά
παρηγοριά
μολύβδινη πελεκητή και σφαίρα
φυτεμένη 
Κωκυτός Αχέρων Περιφλεγεθών
φυλακισμένοι

                                                                                          Αθήνα
                                                                                               Φλεβάρης 2006

Μαινόμενος

Κάθετα
διασχίζω την πολιτεία μαινόμενος
ομφάλιος δρόμος
την ανάσα
μου πνίγει 
τριγύρω μου στάχτες
μέσα μου
πουλί
με το σπασμένο αυτί
πουλί κραυγή
μες το σπασμένο κλουβί
πουλάκι

                                                                                         Γιάννενα
                                                                                               Γενάρης 2006    
       

Συμπληγάδες

Βεβαίως  
απ’ την άλλη 
υπήρχε πάντα η προσμονή της παρένθεσης
μες σε αγκύλες
τα λάφυρα
φωταγωγημένα
από καύτρες τσιγάρων σκοπών 
νυχτερινών 
ολόγυρα
το ίδιο γαλάζιο φως
η ίδια μαύρη νύχτα

Αθήνα,
Γενάρης 2006

Άπειρο

Και τώρα
μπορούμε
να κλείσουμε τα μάτια
επιτέλους
να κοιμηθούμε
κάτω απ’ την άδολη επιφάνεια της σιωπής
με μονάχη σκεπή
έναν ουρανό ξυρισμένο 
και μυριάδες κλαδιά δέντρων γυμνά
μέσα στο ψύχος αύξων
ενός λευκού πρωινού

ελάχιστος
χάνομαι σύσσωμος μέσα σ’ έναν μαρμάρινο ήλιο
 

Γιάννενα,
 Γενάρης 2006

Ο Ζ.Δ. Αϊναλής είναι ποιητής και μεταφραστής. Ζει στο Παρίσι. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή : "Ηλεκτρογραφία" (Γαβριηλίδης, 2006). Καθώς και τη συλλογή διηγήματων : "Aποσπάσματα" (Γαβριηλίδης, 2008).