Βοηθητικό μενού

Περιεχόμενα Τεύχους 39

Γλύκα Στόιου: "Η ελληνική θεατρική σκηνή είναι από τις καλύτερες του κόσμου"

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
Φωτογράφιση: Στράτος Προύσαλης

Συνομιλήσαμε με την σκηνοθέτη-ηθοποιό, συγγραφέα και μεταφράστρια (γενικά... πολυπράγμων) Γλύκα Στόιου για το πολύ δημιουργικό φθινόπωρό της, που περιλαμβάνει δύο θεατρικές παραγωγές, μία θεατρική μετάφραση και το πρώτο της παραμύθι!

 

Μιλήστε μας για το νέο σας θεατρικό κείμενο «Κι όμως… κινείται».
Πρόκειται για ένα έργο που έγραψα και σκηνοθετώ για το Μουσείο Τηλεπικοινωνιών στην Κηφισιά. Μία Παρασκευή το μήνα από τον Οκτώβριο ως και το Μάιο, σχολικές ομάδες θα μπορούν να παρακολουθήσουν στο Μουσείο μια διαδραστική παράσταση σχετικά με την ορθολογική χρήση του κινητού τηλεφώνου. Η Αγγελική Καρακαξίδου, ο Σαμουήλ Ακίνολα και η Εύη Φώτου θα παίζουν τα μουσικά τους όργανα και θα ενσαρκώνουν πολλαπλούς ρόλους παροτρύνοντας τα παιδιά να συμμετέχουν στην εξέλιξη του έργου. Η Γη που όλο κινείται θέλει να στείλει ένα μήνυμα για την αξία του παιχνιδιού ως φυσική δραστηριότητα, την ανάγκη της διαπροσωπικής επικοινωνίας και τη σημασία των νέων τεχνολογιών στη ζωή μας σήμερα. Η πρωτότυπη μουσική είναι του Ανδρέα Παπαδάκη και τα κουστούμια της Μαρίας Χελιώτη. Ποιο είναι το στόρι; Ο Ρο και η Γιώτα που έχουν φτερά και το Έψιλον με κάτι παράξενα μαλλιά κατοικούν στον πλανήτη φριG του Γαλαξία 4Κάπα/ρει. Μια μέρα, ένα αστέρι πέφτει πάνω στο κεφάλι του Έψιλον. Αυτό χάνει την ισορροπία του, πέφτει στο κενό και χάνεται πάνω στη Γη! Μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο, οι τρεις φίλοι θα ανακαλύψουν τον τρόπο που επικοινωνούσαν οι άνθρωποι από την αρχαία Ελλάδα και τις φρυκτωρίες μέχρι τις μέρες μας και το κινητό τηλέφωνο. Είναι μια πολύ κεφάτη δουλειά που ευελπιστούμε να τη δουν όσα περισσότερα παιδιά γίνεται και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

 

Στο Αγγέλων Βήμα στα τέλη Οκτωβρίου θα ανέβει «Ο Άνθρωπος στη Σοφίτα» του Τίμοθι Ντέιλι και σε μετάφραση-σκηνοθεσία δική σας. Μιλήστε μας για το κείμενο, την επιλογή του και τη συνεργασία σας με τον σημαντικό Αυστραλό συγγραφέα.
Το αστείο στη γνωριμία μου με τον Τίμοθι Ντέιλι είναι ότι είμαι από την Ελλάδα, είναι από την Αυστραλία και είπαμε το "χαίρω πολύ" σε ένα συνέδριο θεάτρου στην Αλάσκα. Το αστείο συνεχίζεται, καθώς έκανα τη μετάφραση του έργου του στη Ρώμη και κλείσαμε τη συμφωνία με το θέατρο Αγγέλων Βήμα για την παραγωγή όσο βρισκόμουν στη Γερμανία και ο συγγραφέας στη Γαλλία. Τον ρώτησα με φόντο τα πανύψηλα βουνά της Αλάσκας αν έχει παρουσιάσει έργα του στην Ελλάδα. Μου είπε όχι, αλλά ότι θα το ήθελε πολύ. Και κάπως έτσι, ανέλαβα να του ανοίξω ένα παράθυρο στο ελληνικό θέατρο. "Ο Άνθρωπος στη Σοφίτα" με συγκίνησε, γιατί ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και το όνειρο, φωτίζει άγνωστες πτυχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και θέτει ένα ερώτημα που αφορά όλους τους ανθρώπους που φτάνουν στα άκρα: "Τι θα έκανες εσύ στη θέση τους"; Ανεβαίνει στο Αγγέλων Βήμα από 23 Οκτώβρη. Το έργο είναι βασισμένο σε ένα συνταρακτικό - όχι όμως και τόσο γνωστό - περιστατικό από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα παντρεμένο ζευγάρι από το Έλμσχορν της ναζιστικής Γερμανίας δίνει καταφύγιο σε έναν Εβραίο. Ο πόλεμος τελειώνει, αλλά το ζευγάρι αποφασίζει να μην του αποκαλύψει την αλήθεια, καθώς εξακολουθεί να έχει ανάγκη από την οικονομική του βοήθεια. Αποκομμένος εντελώς από τον έξω κόσμο και πάντα ευγνώμων στο αντρόγυνο, ο Εβραίος παραμένει κρυμμένος στη σοφίτα του σπιτιού από τον Απρίλιο ως το Νοέμβριο του 1945. Ο χρόνος που περνάει αναπτύσσει έναν υποδόριο έρωτα ανάμεσα σε αυτόν και στη Γερμανίδα “σωτήρα” του.

Ετοιμάζεται και το πρώτο σας παιδικό βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη. Μιλήστε μας για αυτό.
Το αγαπώ αυτό το παραμύθι! Λέγεται «Το Πετειναράκι», θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2018 και η εικονογράφηση είναι της Θέντας Μιμηλάκη. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό παραμύθι που μας έλεγε η γιαγιά μου η Ελένη στη Γουμένισσα της Κεντρικής Μακεδονίας, που της το έλεγε ο μπαμπάς της, που του το έλεγε η μαμά του, που οι ρίζες του απλώνονται πίσω στο χρόνο και έχει διανθιστεί σε μεγάλο βαθμό από την παιδική μου φαντασία. Το έχω συναντήσει σε κάμποσες παραλλαγές και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Ένα πετειναράκι αγωνίζεται να πάρει πίσω τη δραχμούλα που του πήρε ο φοροεισπράκτορας του βασιλιά χωρίς να το ρωτήσει. Πραγματεύεται θέματα όπως ο αγώνας για την επιβίωση, η διεκδίκηση, η αλληλεγγύη, η επίτευξη των στόχων. Πόσες φορές το είχα ακούσει από τη γιαγιά μου και πάντα – μα πάντα – κρεμόμουν από τα χείλη της με αγωνία! Έκτοτε, το έχω αφηγηθεί κι εγώ με τη σειρά μου σε δεκάδες παιδιά - πάντα κρέμονται από τα χείλη μου. Πόσο όμορφα νιώθω που θα φτάσει στα αυτιά και στα μάτια περισσότερων παιδιών.

Τον τελευταίο καιρό ζείτε στην Ιταλία. Έχετε εντοπίσει ομοιότητες και διαφορές στον τρόπο δουλειάς στο θέατρο και τις τέχνες εν γένει, ανάμεσα στις δύο χώρες;
Είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Μένω στη Ρώμη από τον περασμένο Μάρτιο και ακόμα προσπαθώ να κατανοήσω το πώς λειτουργούν τα πράγματα. Η πρώτη κουβέντα που μου λένε όλοι οι Ρωμαίοι θεατρίνοι που γνωρίζω κατά καιρούς είναι πως το θέατρο στη Ρώμη… πεθαίνει. Είδα πολύ θέατρο εκεί τους τελευταίους μήνες και δε θα συμφωνήσω μαζί τους. Παρακολούθησα αξιόλογες παραγωγές σε ορισμένους χώρους, είδα και προχειροδουλειές σε κάποιους άλλους. Όπως ακριβώς κι εδώ. Προσπαθούν να βγάλουν από το κουκούτσι αμύγδαλο και τα χρήματα που επενδύουν είναι περιορισμένα, όπως ακριβώς κι εδώ. Σε κάθε γωνιά του δρόμου, θα δεις κι ένα θέατρο να ξεπροβάλλει, όπως ακριβώς και στην Αθήνα. Εκεί είναι ακριβότερα τα εισιτήρια - αν και κάνουν προσφορές στους θεατές - και δε δουλεύουν σεζόν όπως εδώ. Όλες οι παραγωγές ανεβαίνουν για λίγες μόνο παραστάσεις - σερί μέρες, όχι σε εβδομαδιαία βάση - ενδεχομένως να κάνουν τουρνέ και σε άλλες πόλεις της Ιταλίας. Έχει τύχει να παρακολουθήσω σε ένα θέατρο 6 παραγωγές μέσα σε δύο βδομάδες στην ίδια σκηνή. Θα ήθελα ωστόσο να παρατηρήσω πως η ελληνική θεατρική σκηνή είναι από τις καλύτερες και τις πιο ενδιαφέρουσες του κόσμου.

Επισκέπτεστε κάθε χρόνο την Αλάσκα. Μιλήστε μας για την εμπειρία σας αυτή.
Γίνεται ένα συνέδριο εκεί κάθε χρόνο που συγκεντρώνει καλλιτέχνες από όλη την Αμερική, διοργανώνεται από το Πανεπιστήμιο του Άνκορατζ και αφορά κυρίως θεατρικούς συγγραφείς. Ιδρυτικό του μέλος ο Έντουαρντ Άλμπι πριν από 25 χρόνια. Το συνέδριο στάθηκε αφορμή να γνωρίσω ένα από τα πιο όμορφα μέρη του πλανήτη μας και πολλούς αξιόλογους ανθρώπους. Ρουφάω επίσης ένα σωρό γνώσεις για το σύγχρονο Αμερικανικό θέατρο που στην Ελλάδα είναι γνωστό μέχρι την περίοδο που μεσουρανούσε ο Άλμπι. Δεν μπορώ να περιγράψω την επιβλητική ομορφιά της Αλάσκας με λόγια. Με έχει μαγέψει, γι’ αυτό και κάνω τα αδύνατα δυνατά να πηγαίνω κάθε χρόνο.

 

Τα επόμενα θεατρικά σας σχέδια;
Σκηνοθετώ τον Άνθρωπο στη Σοφίτα για το Αγγέλων Βήμα που κάνει πρεμιέρα 23 Οκτωβρίου. Συγκεντρώνω συνεργάτες για να ανέβει του χρόνου το φθινόπωρο στα Ιταλικά με Ιταλούς ηθοποιούς σε θέατρο της Ρώμης. Ετοιμάζω την παιδική παράσταση «Κι όμως… κινείται» για το Μουσείο Τηλεπικοινωνιών που κάνει πρεμιέρα 20 Οκτωβρίου και θα βγει και εκτός Αθηνών από το Γενάρη και μετά. Αρχές Μάρτη του 2018 παρουσιάζω σε θέατρο της Ρώμης το έργο μου Life Is A Fairytale σε παραγωγή και συν-σκηνοθεσία της Gaby Ford και του English Theatre Of Rome, το οποίο θα ταξιδέψει και στο Σικάγο του χρόνου το φθινόπωρο. Τον Ιούνιο του 2018 ετοιμάζουμε ένα μίνι Αλάσκα τουρ με τους Δον Κιχώτες, ένα έργο μου εμπνευσμένο από το Δον Κιχώτη του Θερβάντες, με δύο γυναίκες ηθοποιούς να παίζουν όλους τους ρόλους και νέα σκηνοθεσία για ενήλικες με ντραμς επί σκηνής.

Σημείωση
Ευχαριστούμε την ηθοποιό Εύη Φώτου που μας παραχώρησε το σπίτι της για τις ανάγκες της φωτογράφισης.

Vakxikon Radio
Vakxikon Blog