Βοηθητικό μενού

Περιεχόμενα Τεύχους 40

Μικρές καθημερινές (!) ιστορίες, της Μαρίας Σαμαρτζή-Παπαδοπούλου

Mικρές καθημερινές (!) ιστορίες, διηγήματα, Μαρία Σαμαρτζή-Παπαδοπούλου, εκδόσεις Βακχικόν 2017

Το μυστικό του Θεού της δόθηκε με τη μορφή του νησιού της. Της Λέσβου. Κι εκείνη που είναι άνθρωπος που μοιράζεται, το έδωσε πρόθυμα σε εμάς. Οι λέξεις πως να το μεταφέρω, τις ένιωσα, σαν να ήταν παντού, αυτή η χαρά των λέξεων είναι οι ιστορίες της. Πραγματικά γεγονότα αποκτούν φωνή και θέληση, προσπερνούν συνήθως με επιτυχία τα εμπόδια, σε δρόμους δύσκολους, κλεισμένους κοινωνικά και μεταφέρουν μηνύματα ζωής. Οι λέξεις σκαρφαλώνουν μαζί με τις επιθυμίες και μεγαλώνουν τα συναισθήματα. Οι λέξεις αγάπης για το νησί για την Ελλάδα, η τρυφερότητα τους σκεπάζει τις αποφάσεις των ηρώων, εκφράζοντας την ανησυχία της Μαρίας για; τον άνθρωπο. Με αυτό τον υπέροχο τρόπο, μέσα από τους ανθρώπους μας αποκαλύπτεται. Όλα κινούνται προς την ψυχή. Ο άνεμος, η θάλασσα, τα λουλούδια, τα ρούχα. Την αφήνουν γυμνή στο περιβάλλον. Οι παραδόσεις παραμένουν στάση αναφοράς ζωής, περιμένουν την Ανάσταση που θα έρχεται χρόνο με το χρόνο. Παρελθοντολογικές εικόνες της χώρας στην ανελευθερία και στην καταπίεση είναι μπρος μας και μένουν σε στάση αναμονής του μέλλοντος τους.

Αυτές οι μνήμες θα δώσουν το έναυσμα για την ανατροπή. Θαυμάζω τον τρόπο που είναι αισιόδοξη. Χτες, σήμερα, αύριο περνάνε σαν ώριμα φρούτα και στάζουν ζάχαρη και χυμούς στο λόγο της. Τούτη η γλυκιά γεύση έχει ένα σημαντικό περιεχόμενο. Να μη σταματάμε ποτέ να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στα όνειρα μας. Σε κάθε ιστορία είχα νιογέννητες λέξεις που έβρισκαν χώρο και τόπο στην σύνθεση των ιδεών. -Θέλω η κόρη μου να μάθει γράμματα- Μια φράση και όλη η νεοελληνική επιθυμία της αναλφάβητης μάνας αστράφτει σαν το ασβεστωμένο σπίτι στον ήλιο. Η άδολη αγάπη που δεν της δόθηκε ποτέ η γνώση, υπάρχει σαν τη μεγαλύτερη ευχή στην κόρη. Η λέξη θέλω αποκτά τη διάσταση που της αρμόζει. -Θέλω σαν άνεμος πρωινός που φουσκώνει τα στήθη - Ο χορός της ζωής, μέσα από ιδιωματισμούς, σημάδι πως έχει ρίζες και μνήμη. Ο τρελός χορός που δημιουργείται στο μυαλό του ανθρώπου, όταν κατακλύζεται από την ουσία τους. Η περηφάνεια έκδηλη, διατρέχει τα κύτταρα των ηρώων, τόσο όμορφα σαν το θαυμαστικό στη μέση του τίτλου.

Λόγος άμεσος, βιωματικός και κυρίως χωρίς υποκρισία, -όπως κάθε ρούχο που αφήνουμε από πάνω μας, στο πάτωμα αργά. Με κάθε ρούχο αφήνεις και ένα αντίο. Ο έρωτας έχει τη μαγεία των απόλυτων συναισθημάτων. Γλυκόπικρος ακόμα -και όταν ρουφάει το μηδέν-. Ένα λυρικό ταξίδι στις αισθήσεις που παραμένουν παγωμένες μέχρι να ξαφνιαστούν από το ζεστό χάδι. Καταγραφή σαν ιστορικό ημερολόγιο που αφορά το χρόνο μα και τις ανθρώπινες αξίες. Το μέλλον των ηρώων απαλλαγμένο από τα βαρίδια του καθωσπρεπισμού αφήνονται στους ψυχικούς κραδασμούς -όπως χτυπάει η καμπάνα από το ξωκλήσι το δειλινό-.
Οι πραγματικές επιθυμίες λούζονται στη θάλασσα του νησιού της και απελευθερώνονται στις μυρωδιές που μεταφέρουν οι εποχές. Ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με τη λυρικότητα, η διάσπαση δεν αφορά τις συνειδήσεις κι επιμένει μέχρι να αποκαλυφτεί η αλήθεια.

Μου θύμισε ποίηση των μεγάλων μας ποιητών, του Ρίτσου και του Ελύτη. Η αλήθεια της έρχεται φυσικά, σαν να ήταν από πάντα παρούσα -κι ας είναι όπως λέει μια στιγμή, ειν΄ αρκετή. Η λύτρωση των θέλω είναι τα δικά μας, αυτή είναι η αίσθηση. Η συσσωρευμένη νοσταλγία γίνεται ποτάμι ορμητικό που δε το φοβάσαι και ξεφεύγει από μια κοινωνία που δεν αντέχει στα όνειρα. -Δε χώραγε στα μάτια της η θάλασσα- Με συναίσθηση της ανθρώπινης αδυναμίας αλλά και η κατανόηση της. ;Hρωες καθημερινοί, γνώριμοι, γενναίοι, αβέβαιοι, και άβουλοι. Από αυτούς που συναντάμε, τους μιλάμε, είμαστε εμείς.

Αφτιασίδωτοι, απογειώνουν τις αποφάσεις τους δίνοντας αντίτιμο ένα εισιτήριο στα όνειρο. Και είναι τόσο αληθινοί -τους ξέρει, που μετρά χαμόγελα-. Η διαφορετικότητα όλων των μορφών παύει να είναι διαφορετικότητα. Κατανοείς την έννοια είμαστε ίσοι εφ΄ όσον είμαστε άνθρωποι. -Εγώ Χριστός και εσύ Αλλάχ θα ξανασυναντηθούμε κάτω από το Θεό-.

Θα μπορούσα να γράφω για τούτο το βιβλίο ασταμάτητα. Όμως η γραφή της Μαρίας μιλάει καλύτερα. Περιμένω σύντομα την συνέχεια τους. Όλα αυτά τα μικρά και συνηθισμένα, οι μικροί ήρωες της καθημερινότητας δεν τελειώνουν ποτέ. Και γιατί δε χόρτασα το λόγο της.

Μαρία Στρίγκου

Vakxikon Radio
Vakxikon Blog