Βοηθητικό μενού

Περιεχόμενα Τεύχους 40

Όπως κι αν έρθει αυτό το βράδυ, του Διονύση Μαρίνου

Όπως κι αν έρθει αυτό το βράδυ, διηγήματα, Διονύσης Μαρίνος, εκδόσεις Μελάνι 2017

Αναζητώντας με μανία τον Άνθρωπο, εξερευνώντας με ενδελέχεια τον Άνθρωπο, σεβόμενος με δέος τον Άνθρωπο, ο Διονύσης Μαρίνος στο «Όπως κι αν έρθει αυτό το βράδυ» παραδίδει δεκαεννέα σπαράγματα κρυφοκοιτάγματος σε καίριες στιγμές του ανθρώπου, δεκαεννέα μαρτυρίες στις πιο μύχιες σκέψεις και στις πιο δύσκολες στιγμές του ανθρώπου, δεκαεννέα διηγήματα όπου ο άνθρωπος αποκαλύπτεται σε όλο το μεγαλείο του φόβου, της αδυναμίας, του πόνου, της μοναχικής πορείας του.

Σε αυτό το πλαίσιο, στο πέμπτο βιβλίο του Διονύση Μαρίνου, ο πεζογραφικός του λόγος αλλάζει, απαλλάσσεται από την εμμονή της υπέρμετρης καλλιέπειας της γλώσσας δίνοντας τόπο σε μια γραφή καθαρή, ωμή, καταιγιστική, ουσιαστική και διεισδυτική, σε μια πρόζα όπου η ιστορία κινεί τον ενδιαφέρον απαλλαγμένη από την ορμή της καταιγιστικής δράσης, σε μια σύνθεση όπου η ματιά στέκεται στα πιο σημαντικά, στα πιο θλιμμένα και προσωπικά, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται στην εντέλεια για να αποτυπώσει τις στιγμές του λυγμού, τα ψήγματα της τρέλας, τις επιλογές του παραλογισμού, τις ώρες της προσέγγισης του τέλους, τις πιο σκοτεινές στιγμές οι οποίες αναπόφευκτα χαρακτηρίζουν συχνά την καθημερινότητα μέσα στις αντιξοότητες και τις αναποδιές της ζωής. Τα διηγήματα στο «Όπως κι αν έρθει αυτό το βράδυ» μοιάζουν με υπόγειες στοές που βγάζουν σε ανομολόγητες αλήθειες, σε ιδιόρρυθμες, ακραίες πράξεις οι οποίες έχουν περάσει από τον εγκέφαλο όλων μας. Στη μυθοπλασία του Μαρίνου, το παράλογο ενυπάρχει με το ρεαλιστικό σε μια αρμονία υπέροχη καθώς η ιδιοσυγκρασία των ηρώων ξεδιπλώνεται σταδιακά και σαγηνευτικά στον αλλόκοτο λαβύρινθο των στοχασμών τυλίγοντας τον αναγνώστη ως την ολοκληρωτική συμμετοχή του, ως την κοινή αναπνοή με τους ήρωες.

Κατά αυτόν τον τρόπο, οι πρωταγωνιστές του Μαρίνου είναι άνθρωποι που βρίσκονται βαθιά χωμένοι στον εαυτό τους, τους συναντάμε καθημερινά σε απλά γεγονότα τα οποία προκαλούν τεράστια ρήγματα, συνομιλούμε μαζί τους την στιγμή της έλλειψης ή της παράλειψης, την ώρα της απώλειας ή της αποτυχίας, τους αγκαλιάζουμε όταν συντελείται η αλλαγή, γινόμαστε ένα μαζί τους - είμαστε εμείς. Τίποτα δεν μένει ανέπαφο και τίποτα δεν είναι το ίδιο μετά από την ανάγνωση του εν λόγω έργου. Το ένα διήγημα έρχεται να συμπληρώσει το άλλο, η μια ιστορία συνομιλεί με την επόμενη μέσα από αδιόρατα, ευαίσθητα νήματα που στήνουν ένα σύμπαν σκληρό και ταυτόχρονα ευαίσθητο, βαθύ και συγχρόνως φθαρτό, τόσο αληθινό και ιδιαίτερο που όταν ολοκληρώνεται τελικά η ανάγνωση τίποτα δεν μένει ανέπαφο: έχουμε διεισδύσει στα πιο κρυφά μυστικά της ζωής του Ανθρώπου, έχουμε αγγίξει τα πιο μεγάλα δεσμά και έρχεται η ώρα τελικά να τα σπάσουμε, έρχεται η ώρα να απελευθερωθούμε.

Τζούλια Γκανάσου

Vakxikon Radio
Vakxikon Blog