στη Λένα

"Ναι, ναι, ναι...", ακούω από τα χείλη σου κάθε στιγμή μές στην ημέρα, ναι, κάθε στιγμή! Και, τότε, τι νομίζεις; Κάθομαι με σταυρωμένα χέρια; Με περνάς για χαζό; Όχι, γλυκιά μου, εδώ είσαι λάθος, είσαι πολύ λάθος! (...) Αραδιασμένο στο κρεβάτι είναι το κινέζικο, νομίζω... πάπια πεκίνου, ρύζι τηγανιτό με αυγό, ίσως, noodles με κοτόπουλο, τέλοσπάντων, εγώ πίνω το ουίσκι, ένα φτηνιάρικο "Queen Margarita" το λένε, μόλις 5 ευρώ από τα Lidl, και σε απολαμβάνω όταν τρως, τι κίνηση, τι στυλ, θεέ μου.. τι κάνω, εδώ, ο αχρείος! Στην tv, ως είθισται, δεν παίζει tv αλλά dvd, κάποια απόχρωση Ταβιάνι, ενίοτε Ρεγκ, ίσως Μαλ, μερικές φορές ζητάς να ξαναδείς τον "Πεταλούδα", αλλά με τον Μπέργκμαν στο στόμα είσαι, όλη την ώρα. Όπως και να έχει, ταινία παίζει η plasma, όταν εσύ τρως το κινέζικο και εγώ πίνω τη μαλακία, είπαμε, γιατί μερικές φορές, αυτό το τρέμουλο δε μ' αφήνει και πρέπει να το καταπολεμήσω! Α! Ξέχασα! Είμαστε γυμνοί, που να φοράς τώρα ρούχα, με τα παράθυρα ανοιχτά και θέα την Ακρόπολη στα δεξιά και τον Λυκαβηττό στα αριστερά, όσο μπορείς να τα διακρίνεις από τα πολεοδομικά "αριστουργήματα" που φτιάχνονται, και ευθεία φάτσα-κάρτα ο κωλο-Υμηττός με χιλιάδες κεραίες να μας βάζουν ραδιενέργεια στο κεφάλι! (...) Καλά δε θυμάσαι τι κάναμε μετά από όλα αυτά ; Περιμένε.. Περιιιιίμενε, καλή μου.. Κάτσε να γράψω τα "ρετρό" και θα σου πω αναλυτικά, μη βιάζεσαι καθόλου.. Άλλωστε θα είμαστε.. μόνοι μας, μετά!

Ρετρό ΙV

O άνθρωπος ήταν από άλλο πλανήτη και βρέθηκε στην καρδιά της κόλασης, του χειρότερου εφιάλτη του αιώνα, μέχρι να πάρουμε χαμπάρι τις γενοκτονίες στην Αφρική και μισήσουμε -μια για πάντα- την ανθρώπινη φυλή. Τα βέλη αιωρούνταν, οι βάρκες διέσχιζαν τα ποτάμια, ο πυρετός, η ελονοσία σε α' βαθμό. Οι ξένοι, ως συνήθως, νόμιζαν ότι γαμούσαν, αλλά γαμιούνταν οι μαλάκες και δεν το πήραν ποτέ χαμπάρι (ακόμα και σήμερα δεν το συνειδητοποιούν). Οι ιθαγενείς πετσόκοβαν λες και τρώγαν ωμό ψάρι και κάποιοι αποφάσισαν να βρουν τον λιποτάκτη, που αποφάσισε να γίνει ο βασιλιάς της ζούγκλας της Ασίας. Κάτι ήξερε ο Κόνραντ και τα έγραφε όλα αυτά (το 1902)

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 ο "Νονός" Κόπολα, αποφάσισε να κάνει το επόμενο μεγάλο έπος μετά τη "Συνομιλία" του '73, όταν ο Χάκμαν μας έδειχνε τα ρέστα του. Ο Μπράντο, μετά από αυτό τον ρόλο έπρεπε να πεθάνει.. δεν είχε να προσφέρει τίποτε άλλο, τα πήρε όλα κι έφυγε. Άσε που ο Σην έμαθε υποκριτική μια για πάντα!

Η Καρδιά του Σκότους, παίδες!

- εκεί που σταματάς μια νύχτα δεν περνάς ολόκληρη ζωή. Μια στιγμή περνάς που θα τη μνημονεύεις μια ολόκληρη ζωή.

Ρετρό V

Σεξ, σεξ, σεξ, σεξ.. αλκοόλ, αλκοόλ, αλκοόλ... σεξ, σεξ, σεξ, σεξ... αλκοόλ, αλκοόλ, αλκοόλ.. και κάπου στη μέση ο Προυστ και η φιλοσοφιά του μπιντέ του Παρισιού της δεκαετίας του '30. Όταν ο Μίλερ γαμούσε στο Παρίσι, έτρωγε ψίχουλα, αγαπούσε πουτάνες και έκανε "τσαχπινιές" με τους φίλους του.. ξέρετε, έγραφε και τους Τροπικούς, ύμνοι της παγκόσμιας λογοτεχνίας.. και κυρίως έζησε τόσο έντονα για να γράψει αυτό το διαμαντάκι, όταν γύρισε στο Αμέρικα. Μέχρι και στην Ελβέτια έφτασε η χάρη του και τα ανδραγαθήματά του..

.. και μετά σεξ, σεξ, σεξ, σεξ... αλκοόλ, αλκοόλ, αλκοόλ... σεξ, σεξ, σεξ... και κάποια στιγμή στα '60s εμφανίστηκε ένα μαγκίτης, απόγονος των καταστασιακών του Ντέμπορ και κάνει ένα πειραματικό φιλμάκι, με πρωταγωνιστή έναν τυπά φτυστό τον Χένρι "Plexus".. μα το Θεό!

Θα ήταν πολύ... Ήσυχες μέρες στο Κλισύ.

- από το καλυβάκι που βλέπει την Ακρόπολη, βγαίνεις ένα ζεστό πρωϊνό, απορημένος.

Ρετρό VI

Νομίζω, τον τύπο τον έλεγαν Ντάλτον Τράμπο και στα μέσα της δεκαετίας του '40, όταν επαγγελόταν κάτι μεταξύ δημοσιογράφου και χαζό-σεναριογράφου του Χόλυγουντ, έγραψε ένα αντιπολεμικό αριστούργημα.. όλα τα λεφτά, σας λέω! Μετά τον πόλεμο το έριξε στο "καλό" σίνεμα κάνοντας ταινίες με τον Γουάιλερ και τον Κιούμπρικ και άλλους πολλούς, όμως το βιβλίο αυτό, με τον τύπο που είναι σε κώμα και θυμάται όλη του τη ζωή, και σε πιάνει -ρε πούστη μου- μια ανατριχίλα, ή μάλλον ένας πεσιμισμός απίστευτος.. πώπω!

Αρχές της δεκαετίας του '70 αποφασίζει να το "παίξει" σκηνοθέτης και καλά έκανε, στην τελική, αφού πέντε χρόνια μετά μας την έκανε για τον άλλο κόσμο. Αυτό το κρεσέντο εναλλαγών μαυρόασπρου και έγχρωμου, αυτή η σάπια δεκαετία του πολέμου, εκείνος ο αποδεκατισμένος νεαρός όλο δίψα για ζωή, να θέλει να πεθάνει πλέον..

Ο Τζόνι πήρε τ' Όπλο του, και κάντε τη όλοι  μάγκες!

- στην απώλειά της έκαψες δυο τριαντάφυλλα. Τα μάτια σου έλαμπαν στη φλόγα τους.

*Ο τίτλος του τρέχοντος τεύχους είναι στίχος του ποιητή και μεταφραστή Γιάννη Γκούμα.

Οδός Μαραθώνος, Ιούνιος 2008

Οπλαρχηγός Shane McGowan