των Ανίσσα Χασίμ & Πέτρου Γαρδικλή

Το να είσαι ηθοποιός στη σημερινή εποχή δεν είναι κάτι το μονοδιάστατο. Πρόκειται για ένα επάγγελμα - λειτούργημα σκληρό, απαιτητικό, δύσκολο αλλά και συνάμα συναρπαστικό, δημιουργικό, παιδευτικό. Στη χώρα μας για να καταφέρεις να ξεχωρίσεις στην τέχνη της υποκριτικής πρέπει να δουλέψεις, να περάσεις τις συμπληγάδες  και τους πειρασμούς των εύκολων λύσεων και να θέσεις πολυεπίπεδους στόχους και αξίες. Συναντήσαμε την Αμάντα Σοφιανοπούλου, η οποία ως νέα ηθοποιός μας μίλησε για τη δουλειά της και πώς η ίδια βιώνει τα  προαναφερθέντα φαινόμενα μέσα στον εν λόγω χώρο.

Τι προσδοκά να δώσει και τι να πάρει από την τέχνη του ένας νέος ηθοποιός;

Ο στόχος του ηθοποιού είναι να υπενθυμίσει στο κοινό πράγματα πού έχει ξεχάσει. Να κάνει τον κόσμο να αναπολήσει, να γελάσει, να του ξυπνήσει συναισθήματα. Ο ηθοποιός αυτοτρέφεται με την πληρότητα της σιγουριάς ότι έχει δώσει.

Υπήρχε κάτι που το φοβήθηκες όταν αποφάσισες να μπεις στο συγκεκριμένο χώρο;

Όχι. Νόμιζα ότι μπορούσα να καταφέρω τα πάντα, τώρα πια φοβάμαι πολλά πράγματα.

Πολλοί αναγνωρισμένοι για το έργο τους συνάδελφοί σου έχουν δηλώσει ότι αρχικά δεν σκόπευαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του ηθοποιού, τελικά αυτή η δουλειά σε επιλέγει ή την επιλέγεις;

Το θέατρο αν δεν το γνωρίσεις δεν ξέρεις τι είναι, μόνο όταν γίνει αυτό, ξέρεις με τι έχεις να κάνεις. Μόνο βγαίνοντας από αυτή την εμπειρία ξέρεις αν θα το αφήσεις τρέχοντας ή αν θα του αφοσιωθείς. Ο Καββαδίας είχε πει ότι οι ναυτικοί, οι πόρνες και οι ηθοποιοί αν δοκιμάσουν μια φόρα δεν μπορούν να απαλλαγούν ποτέ.

Έχεις πρότυπα;

Δεν έχω πρότυπα συναδέλφων. Aν ένας καλλιτέχνης είναι καλός στη δουλειά του αλλά δεν είναι καλός στη ζωή του, δεν με αφορά. Έχω όμως πρότυπα ανθρώπων. Ανθρώπων οι οποίοι ξέρουν ν’αγαπούν, θυσιάζονται και προσπαθούν, άνθρωποι με το άλφα κεφαλαίο.

Κατά καιρούς έχει γίνει πολύς λόγος γύρω από την σύνθετη ταυτότητα της λέξης ηθοποιός, με τη βαρύτητα και την έννοια  που προσδίδεται πλέον στην επιτυχία, πιστεύεις ότι ένας νέος καλλιτέχνης είναι ελεύθερος να «ποιήσει ήθος»;

Αν είσαι ηθοποιός ποιείς ήθος είτε παίζεις μπροστά σε πέντε είτε σε δεκατρείς χιλιάδες άτομα. Από ’κει και πέρα τα πάντα είναι επιλογές, ξέρεις που μπορείς να υπηρετήσεις το σκοπό σου και που όχι.

Ποιος είναι ο προσωπικός σου ορισμός για το ταλέντο;

Το ταλέντο είναι μια εκφραστική ευκολία, μια καλή πρώτη ύλη. Αν δεν δουλέψεις δεν εξελίσσεις τίποτα.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε συμμετείχες στην ομάδα του ΚΘΒΕ με την οποία ανεβάσατε στην Επίδαυρο την παράσταση Τρωάδες του Ευριπίδη. Μίλησε μας για την εμπειρία της Επιδαύρου.

Ήταν μια παράσταση σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Η Επίδαυρος είναι μια μοναδική εμπειρία, είναι ένας μαγικός τόπος με απίστευτη ενέργεια, μια εμπειρία την οποία δύσκολα βιώνεις σ’ ένα κλειστό σύγχρονο θέατρο της Αθήνας.

Πιστεύεις ότι θα σε επηρεάσει στις μελλοντικές επιλογές σου;

Οι προηγούμενες δουλειές μου δεν καθορίζουν την πορεία και τους στόχους μου. Η δουλεία του ηθοποιού είναι μια δουλειά στην οποία εξελίσσεσαι συνέχεια . Κάθε ρόλος είναι μοναδικός και κατά συνέπεια δεν υπάρχει αλληλουχία επιλογών.

Τι κάνει έναν ρόλο εύκολο ή δύσκολο;

Τίποτα δεν είναι εύκολο ή δύσκολο, όλα γίνονται και τίποτα δεν γίνεται. Όλοι οι ρόλοι είναι δύσκολοι, αν όμως δουλέψεις και αφοσιωθείς τότε θα βγει εύκολα, θα κυλήσει πιο ομαλά, θα σου συμβούν πράγματα.

Είναι αλήθεια ότι ο ηθοποιός ανακαλύπτει κομμάτια του εαυτού του μέσα στους ρόλους του;

Φυσικά, αυτός είναι άλλωστε και ο αρχικός στόχος σου. Σε όλους τους ρόλους ανακαλύπτεις κάτι παραπάνω κάθε φορά, ακολουθείται μια αέναη εξελικτικά αύξουσα πορεία.

Λένε ότι ο ηθοποιός εξωτερικεύει στη προσωπική του ζωή αντίστροφους ρόλους από εκείνους που ενσαρκώνει. Πώς το έχεις βιώσει εσύ;

Αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Προσωπικά δεν μου έχει συμβεί.

Σε ποιο ρόλο θα έλεγες «όχι»;

Σε κανέναν, ίσως σε σκηνοθέτη αν προσέβαλλε την αισθητική και την ηθική μου.

Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση?

Η μεγάλη αγάπη μου είναι το θέατρο, θα ήθελα όμως να ασχοληθώ και με τον κινηματογράφο, τον θεωρώ ένα μαγικό μέσο. Στην τηλεόραση έχω ήδη κάνει κάποιους ρόλους, θα ήθελα να τη γνωρίσω περισσότερο για να την απορρίψω ή να την δεχτώ.

Έχεις ποτέ ζηλέψει κάποιο ρόλο;

Είναι τόσοι πολλοί. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πω ένα όνομα ή έναν τίτλο.

Το 2009 ήταν καλή χρονιά για το χώρο σας;

Τα πράγματα στο χώρο μας ήταν πάντα δύσκολα. Προσωπικά φέτος στάθηκα τυχερή. Υπάρχει πολλή ανεργία, πολλοί ηθοποιοί απασχολούνται σε άλλα επαγγέλματα προκειμένου να καταφέρουν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους.

Τι θα ζήταγες από την καινούρια χρονιά;

Σε επίπεδο δουλειάς θα ζητούσα μια καλή συνεργασία δίνοντας έμφαση στο ρόλο του σκηνοθέτη. Πιστεύω πολύ στην διαδικασία της ανταλλαγής που πετυχαίνεται μέσα από την αποδοτική συνεργασία με τους ηθοποιούς. Θαυμάζω το έργο πολλών ελλήνων σκηνοθετών, ένα παράδειγμα ενός αξιόλογου δημιουργού είναι και αυτό του Στάθη Λιβαθινού. Ένας πραγματικά σημαντικός καλλιτέχνης με τον οποίο εύχομαι κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να συνεργαστώ.

Κλείνοντας θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια για την θεατρική παράσταση στην οποία συμμετέχεις αυτό τον καιρό. Ποιος είναι ο ρόλος που ενσαρκώνεις;

Το έργο είναι ο Τρελαντώνης της Πηνελόπης Δέλτα σε θεατρική διασκευή της Γλυκερίας Καλαϊτζή. Στην παράσταση παίζω τον ρόλο της Μαριέτας, της θείας του Τρελαντώνη, μιας γυναίκας που επιβάλλει με σκληρότητα την τάξη χωρίς τελικά να διαχειρίζεται ούτε τα συναισθήματα της ούτε τα ανιψάκια της, δεν έχει τρόπο να ελέγξει την κατάσταση, τρέφει μεγάλη αγάπη γι’ αυτά τα πλασματάκια την οποία όμως μπορεί να εκφράσει με δυσκολία.»