Η ώρα είχε ήδη ξεπεράσει κατά ένα δεκάλεπτο την επίσημη έναρξη της παράστασης και πιστέψαμε με τον Νέστορα πως πάλι αργήσαμε. Ευτυχώς όχι. Το πρώτο βήμα για να απολαύσουμε το θεατρικό είχε γίνει. Με ένα ποτό (ο καθένας της αρεσκείας του) περιμέναμε την ειδοποίηση για την είσοδό μας στην αίθουσα. Δεν άργησε πολύ. Μετά από λίγα μόλις δευτερόλεπτα ακούστηκε, με προτρεπτικό τόνο, μια ευγενική γυναικεία φωνή που μας ενημέρωνε πως ήρθε η ώρα. Άμεσα κάποιοι απ’ τους θεατές κατευθύνθηκαν προς τις κερκίδες. Πριν καλά καλά  προλάβουν να μπουν όλοι τους μέσα, σε έξαλλη κατάσταση, ξεπρόβαλλε από την είσοδο ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης, ωρυόμενος το ποιος έδωσε εντολή να εισέλθουν οι θεατές, αφού δεν ήταν ακόμα έτοιμο το σκηνικό και διέταξε να αποχωρήσουν όλοι γρήγορα.

Το έργο μόλις είχε ξεκινήσει..!! Η υπόθεση του αφόρα την προσπάθεια που καταβάλουν τρείς άνδρες (ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος και ο ηθοποιός) να ετοιμάσουν ένα θεατρικό έργο. Η καινοτομία στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι όλα συμβαίνουν μπροστά στο κοινό. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται να είναι μια απλή και ευχάριστη παράσταση. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται όμως κατά τη διάρκεια της, απέχουν παρασάγγας από αυτό που βιώνει ο θεατής με το ξεκίνημα του έργου. Από τους πρώτους κιόλας διαλόγους μας δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι κάτι αξιόλογο έχουν να δουν τα ματάκια μας. Πάντα βέβαια με την αμέριστη συμμετοχή του κοινού, που σε ακόμα μια παράσταση παίζει το ρόλο του.

Η αρχή γίνεται με μια ολιγόλεπτη στιχομυθία μεταξύ του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον λεπτομέρειες για το στήσιμο του σκηνικού και την υπόθεση του έργου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργήσουν μια σύγχυση ενώ παράλληλα αδυνατούν να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας  προς όφελος τους. Μια κατάσταση που λίγο πολύ υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο χαρακτήρα, που γιγαντώνεται όταν ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να γνωρίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Αυτό που ίσως θα μπορούσε να ανατρέψει λίγο το κλίμα θα ήταν : "να αφεθούμε, να βγάλουμε κάτι που είναι αληθινό" .

Βέβαια για να συμβεί όλο αυτό έχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν παρτενέρ, ένα έργο. Αλλά και πίστη. Έτσι θα ήταν πιο εύκολο..

Σ΄ αυτό το σημείο εμφανίζεται ο σκηνογράφος. Μια παρουσία που περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα και εκμηδενίζει κάθε ελπίδα να βρεθεί ένα σημείο επαφής. Η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο όταν θα μείνουν μόνοι στο σανίδι ο σκηνοθέτης με το σκηνογράφο. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν οι δύο κυρίαρχοι χαρακτήρες του θεατρικού να δώσουν λύση στο πρόβλημα που τους απασχολεί.

Στην προσπάθεια τους να εξηγήσει ο μεν στο δε τι υπάρχει στο μυαλό και στις σκέψεις του καθενός αρχίζει το κοινό να συνειδητοποιεί ιδίοις όμμασι κάποιες από τις συνήθειες των καιρών μας. Χαρακτηριστικά, γίνεται αναφορά στην αδικαιολόγητη επιθετικότητα των ανθρώπων και τίθενται μια σειρά ερωτημάτων που θα μπορούσαν να δώσουν κάποια απάντηση, όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένη (πράγμα φυσικά όχι και τόσο εφικτό).

Στο υπόλοιπο της παράστασης επικρατεί μια κατάσταση που θυμίζει σκηνές ροκ. Η αρχή γίνεται με την επανεμφάνιση του ηθοποιού στη σκηνή ο οποίος σε ρόλο αγγελιοφόρου προαναγγέλλει την ύπαρξη εκτεταμένων επεισοδίων στην πόλη. Εδώ γίνεται αντιληπτό ότι υπάρχει αναφορά στα γεγονότα που βιώσαμε το Δεκέμβρη του΄08 με αφορμή τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Με οδηγό τα επεισόδια που διαδραματίζονται εκείνη την ώρα έξω από το θέατρο, αρχίζει μια αναζήτηση για το τι τελικά γίνεται! Και για το αν αυτό που συμβαίνει έξω είναι μονάχα αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Οι εικόνες πανικού που γεννούν αυτού του είδους τα κοινωνικά φαινόμενα, δίνουν με τη σειρά τους θέση σε συναισθήματα όπως ο φόβος. Τα ερωτήματα όμως που γεννούνται είναι πολλά.

Αναμφισβήτητα πολλοί από εμας χρειαζόμαστε κάποια "κλωτσιά" για να πάρουμε μπροστά. Για να ξυπνήσουμε. Είναι όμως από μόνη της ικανή να μας δώσει την ώθηση που απαιτείται ώστε ν' αλλάξει η κατάσταση των πραγμάτων; Να ΄ρθει επιτέλους η ώρα για μια επανάσταση εφικτή στην εποχή μας; Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά είναι να μην μένουμε απαθείς με τα γεγονότα. Και να προσπαθούμε συνεχώς να αντιλαμβανόμαστε ολοένα και περισσότερα πράγματα, αποτρέποντας  με αυτό τον τρόπο κάθε εσφαλμένο βόλεμα και μια επιδερμική ασφάλεια που θα αισθανθούμε μέσα στην περιορισμένη μας γνώση.

Και ενώ η παράσταση πλησιάζει προς το τέλος της, το σκηνικό μεταφέρεται πάλι στον προθάλαμο του θεάτρου από κει δηλαδή που ξεκίνησε, πάντα βέβαια με την παρουσία του κοινού. Οι θεατές γίνονται μάρτυρες, στο φινάλε του έργου, ενός τραγικού γεγονότος που καταμαρτυρά την κατάσταση που βιώνουμε ως μέλη μιας ευρύτερης ομάδας ανθρώπων. Ένα μονόδρομο, που μοναδικό προορισμό έχει το ποιος θα επιβιώσει.