|
της Σοφίας Αργυροπούλου (Άτη Σολέρτη)
Μια ροκ δημιουργός ακροβατεί στο νήμα του αισθησιασμού και της εκφραστικότητας.
Ζωγράφος, σχεδιάστρια κοσμημάτων, συγγραφέας. Ποια μορφή τέχνης σε εκφράζει καλύτερα;
Τα... χρώματα σε όλες τις υφές και μορφές! Δηλαδή, χρώμα είναι και οι συνδυασμοί κρυστάλλων και πέτρας αλλά και οι στίχοι. Εσύ το ξέρεις καλύτερα αυτό!
Τι σε εμπνέει κυρίως;
Καθετί, προσπαθώ να παίρνω από παντού κάτι ακόμα κι... από τα ζόρια, κυρίως απ'αυτά.
Υπάρχουν καλλιτέχνες και ρεύματα που σε έχουν επηρρεάσει;
Αγαπημένο μου ρεύμα υπήρξε πάντα ο Εξπρεσσιονισμός και οι Φωβ, γιά την κραυγαλέα κι εκρηκτική απόδοση και την πλήρη απελευθέρωση φόρμας και χρώματος.
 Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις περισσότερο;
Έντβαρντ Μούνκ, Εμιλ Νόλντε, Βαν Γκόγκ, Μωρίς Βλαμίνκ και Αντρέ Ντεραίν από τους Φωβ.
Πως διαλέγεις κάθε φορά το θέμα του έργου σου; Έρχεται πρώτα μια εικόνα, ένας τίτλος, μια ιδέα; Ή αυθόρμητα σε οδηγεί το πινέλο;
Μάλλον το τελευταίο. Βέβαια τις περισσότερες φορές έχω κάνει ένα προσχέδιο στο μυαλό μου, (πχ. αφαιρετικό ή σώματα εραστών), αλλά μπορεί να είναι οτιδήποτε, ένα γυμνό από διαφήμιση ή ταινία, μια σκηνή στο δρόμο ή στο μετρό, οι χρωματισμοί του ηλιοβασιλέματος πάνω στα βράχια, μια ανάμνηση, κλπ.
Παρατηρώ στο έργο σου, Φωτεινή, έντονο το στοιχείο του γυμνού. Θα ήθελες να τοποθετηθείς; Είναι απλά λατρεία ή συμβολισμός;
Είναι ανυπέρβλητη λατρεία! Το γυμνό ειδικά το γυναικείο, η μάνα γή, αρχέγονο σύμβολο σε όλες τις μορφές τέχνης, από τα πρώτα αγαλματίδια των αρχαίων πολιτισμών, μέχρι σήμερα το ανθρώπινο σώμα είναι γιά μένα το πιο ενδιαφέρον κι ανεξερεύνητο τοπίο, σε όλες τις στιγμές του, περισυλλογής, ενδοστρέφειας, ερωτισμού.
Έντονα εκφραστικά στοιχεία στις προσωπογραφίες σου, ψαγμένες στάσεις στις μορφές σου, γύμνια που συνδιαλέγεται, μια άναρχη ελευθερία αθώας αγριότητας, μια συνεσταλμένη επαναστατικότητα το κλίμα σου. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος. Είσαι ροκ;
Καταρχάς αυτό ακριβώς! Το ροκ είναι φιλοσοφία και τρόπος ζωής, ακόμα και συνειδητή και σεμνή επιλογή, κόντρα στο ρεύμα της εποχής... οι “ανυπότακτοι ρομαντικοί”, όπως μ'αρέσει να λέω. “Αθώα αγριότητα”... Το έθεσες πολύ σωστά. ΄Ενα παιδί που επιλέγει να μην μεγαλώσει αλλά κατέχει την επίγνωση. Τα πορτραίτα έχουν πάντα μεγάλη εκφραστικότητα, αυτό είναι πηγαίο.
Πόσο εμπνευστικές είναι οι φιγούρες; Οι γυναικείες περισσότερο απ’ τις αντρικές;
Οι γυναικείες περισσότερο απ’ τις αντρικές. Γενικά μπορώ να πω πως με εμπνέει καλλιτεχνικά περισσότερο το γυναικείο φύλο.
Πόση βάση δίνεις στο σχέδιο, στη συμμετρία;
Όχι τρομερή πρέπει να σου πω, συνήθως βιάζομαι να τσαλαβουτήξω στα χρώματα, ή στο περιεχόμενο του πίνακα, έκφραση προσώπου ή στην πλαστικότητα του σώματος, βιάζομαι να το δω να ζωντανεύει μέσα από τα χέρια μου.
Κάτι που θαυμάζω είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεσαι το χρώμα. Τι ρόλο παίζει στο έργο σου;
Το χρώμα είναι το πάθος κι ο εφιάλτης μου. Το κυνηγώ ασταμάτητα παντού στη ζωή μου, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.
...to tame passion, to tame pain, to tame a land... Βασικά, από ένα τραγούδι των Iron Maiden αλλά είναι η συμπυκνωμένη φιλοσοφία ζωής όσων αναφέρω παραπάνω.
«Γεμάτα όπιο είναι πάντα τα χέρια του ποιητή
… η έρημος τα χνάρια της θύμησης σβήνει
Κι αντικατοπτρισμούς ονείρων πίσω της αφήνει…»
Είναι από το «Θυμάμαι». Ένα ποίημά σου. Ποια η σχέση σου με τη φυγή και τα όνειρα;
Δεν μπορώ χωρίς αυτά. Υπάρχει ένας ολόκληρος παράλληλος κόσμος που ρέει μέσα μας με δικούς του κανόνες που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με αυτό που λέμε εξωτερική πραγματικότητα. Είναι μια άλλη ζωή, αυτόνομη, ένα σύμπαν ακαταμάχητο, το καταφύγιο κάθε καλλιτέχνη.
«Στα παγκάκια της αστερόσκονης...
...μυρωδάτες ανάσες από λευκά γιασεμιά
και σκουροκόκκινες μαυροδάφνες...
Μάτια που κλείνουν σφιχτά
γιά να κρατήσουν αιμάτινα δάκρυα...
...ν’αντικρύσουν φοβούνται
άδεια κενά βλέμματα αγαλμάτων...»
Απόσπασμα από «Τα παγκάκια της αστερόσκονης… ». Τι εικόνες συναντάς στη σύγχρονη πραγματικότητα; Κατά πόσο τα «αγαλματένια βλέμματα» μας περικυκλώνουν;
Αυτές των ανδρείκελων, περικυκλωμένοι είμαστε από παντού, δυστυχώς, άνθρωποι και καταστάσεις τόσο όμοιες και τόσο κενές. Αυτές ζητώ ν'αποφύγω κρατώντας ωστόσο τα αιμάτινα δάκρυα, δηλ. Την πηγή της έμπνευσης, της δημιουργίας, δεν τ'απαρνιέμαι τα δάκρυα.
Οι σκέψεις, τα όνειρα, οι καθρέφτες του ουρανού, ο γκρίζος τοίχος, οι νύχτες απώλειας, το πρόσωπο του φόβου, οι παιδικές μνήμες, οι σκουριασμένες επιθυμίες, οι αισθήσεις σε ένταση, ο χορός της ζωής σε δίνη… Περιγράφω εικόνες σου… Ποιο είναι το δικό σου βλέμμα απέναντι στη ζωή;
Δεν θα μπορούσα να την αντέξω, αν δεν υπήρχε ολόκληρο αυτό το εσωτερικό σύμπαν χρωμάτων που αντισταθμίζει το άχρωμο εξωτερικό, κι ένα προσωπικό ένστικτο ισορροπίας ανάμεσα στην καθημερινότητα της διεκπεραίωσης και της φθοράς και τους ... καθρέφτες του ουρανού.
«Βαριά ανασαίνοντας έφυγε ο χειμώνας
κάνοντας χώρο για την αλαφροπάτητη,
πλουμιστή αιθέρια άνοιξη…
...τα ντελικάτα πόδια της γρήγορα τράβηξε εκείνη
μην της τα κάψει η λάβα του καλοκαιριού...
και το διάβα του χρόνου...…
κι εκείνο πύρωσε κι έσβησε
λιώνοντας αργά νικημένο…
από σωρούς χρυσοκόκκινων φύλλων
που κυλούσαν στην υγρή άσφαλτο...
στο κατώφλι του νέου κύκλου...
…ανάμεσα σε τέσσερις πέτρινες εποχές…
Έτσι μας λες και υπογράφεις ως Redhair fairy. Ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή; Τι σημαίνει η καθεμία για σένα;
Το καλοκαίρι αδιαμφισβήτητα! Κι ας μην φαίνεται στο ποίημα που νικιέται από το γλυκό φθινόπωρο. “...μέσα μου μόνο του είναι μου ο πιο λαμπερός ήλιος...”. Τον έχω ανάγκη.
«Χρειάζομαι ν’αφεθώ στην ηδονή της αυταπάτης μου...
...σαν ισχνό σάρκινο κέλυφος που αντανακλά
τον αντικατοπτρισμό της ερήμου... »
Η τελευταία φράση από το δικό σου «Χρειάζομαι». Έτσι είναι;
Οτιδήποτε μπορεί να δώσει τροφή στο όνειρο, να το πάει όσο πιο μακριά γίνεται... το θέλω, το χρειάζομαι! Ας είναι κι αυταπάτη εις γνώση μου, συνειδητή επιλογή.
 Ποιους συγγραφείς ή ποιητές θαυμάζεις;
Λατρεύω τον Κούντερα, τον Άλντους Χάξλεϋ και την Αγκάθα Κρίστι. Με την ποίηση πρόσφατα απέκτησα ιδιαίτερη σχέση, ξεκινώντας από την Αγγελική Κορρέ και την ΄Ατη Σολέρτη. Μ' αρέσουν οι Λόρκα, Ρίλκε, Τόμας.
Φαντάζομαι κι η μουσική θα παίζει ρόλο στις εμπνεύσεις σου και στις δημιουργίες σου. Τι μουσική ακούς;
Βαρύ μέταλλο κυρίως αλλά και όλες τις κατηγορίες του ροκ: κλασσικό της δεκαετίας 70 αλλά και progressive από U2 μέχρι Puressence και Madrugada.
Έχεις ασχοληθεί καθόλου και με αυτό το είδος τέχνης;
Χα,χα, όχι! Έχει ασχοληθεί ο αδερφός μου, είναι μουσικός από πιτσιρικάς.
Θα ήθελα τώρα να μιλήσουμε και για τις δημιουργίες κοσμημάτων σου. Πως προέκυψε;
Άρχισα να... παίζω με τις πέτρες, δηλαδή. Με τα χρώματα πάλι, τις υφές και τα σχήματα. ΄Ετσι ανακάλυψα κατόπιν τους αχάτες, τις λάβες και τα τυρκουάζ που αγαπώ πολύ.
Το τυρκουάζ σε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου και του γαλάζιου που συμβολίζει το καλοκαίρι φυσικά, αλλά και το ...”δικαίωμα στο όνειρο”. Οι αχάτες, πράσινοι, χρυσό και καφέ γιά το χειμώνα αλλά και την γλυκιά περισυλλογή.
Τεχνοτροπικά έχεις επηρεαστεί από κάπου; Θαυμάζεις κάποιον σχεδιαστή που ενδεχομένως να λειτουργεί και σαν πρότυπο;
Όχι είμαι εντελώς αυτοδίδακτη, αλλά παρακολουθώ τα πάντα, από ηλεκτρονικές σελίδες, γυναίκες στο δρόμο, τα κοσμήματα στα παγκάρια.
Ποια είναι τα μοτίβα που σε εμπνέουν;
Κυρίως οι φάνκυ σχεδιασμοί, οτιδήποτε μπορεί να φορεθεί και με το απλό τζην κι ένα μπλουζάκι, όπως οι “γραβάτες”(μουράνο με σατέν κορδόνια ή δέρματα), αλλά και τα πιο κλασσικά ακόμα κι αρχαιοελληνικά σχέδια.
Παρατηρώντας τα κοσμήματά σου, θα πω πως καλύπτουν σχεδόν όλα τα γούστα. Τόσο σε σχέδια, σε χρώματα, σε ύφος, σε μορφή… Απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες. Έτσι δεν είναι; Αν διατηρείς και κάποιο εργαστήρι, να το αναφέρουμε.
Κιν. 6973386152
 Πως βλέπεις γενικά το μέλλον των εικαστικών τεχνών;
Είναι δύσκολο πια να ξεχωρίσει ο αυθεντικός δημιουργός από τα προϊόντα και τις επιταγές του marketing, με θλίβει κάπως αυτό.
Αναμένεται κάποια έκθεση των έργων σου ή ενδεχομένως έκδοση ποιημάτων σου ή γενικότερα συγγραφικής σου δουλειάς; Να αναφέρω πως γράφεις και ιστορίες… Είχες συμμετοχή στο παρελθόν στο βιβλίο «Όσο κρατάει ένας καφές», το οποίο ήταν εξαιρετικό.
Ναι, θα εκδόσω πιθανότατα άλλη μια συλλογή διηγημάτων, ίσως μέσα στο 2011. Γιά τα ποιήματα δεν ξέρω, θα ήθελα μόνο να μπορώ να σκαρώνω ακατέργαστα στιχάκια με την έμπνευση της κάθε στιγμής.
Για το τέλος, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω και να σου ευχηθώ κάθε επιτυχία!
Εγώ ευχαριστώ!
|
Τέχνες 
