|
της Κατερίνας Καντσού
Τέσσερις τελειόφοιτοι μαθητές, μία καθηγήτρια. Την ημέρα των γενεθλίων της και με πρόφαση αυτό το γεγονός, πηγαίνουν σπίτι της να της ευχηθούν, με απώτερο όμως σκοπό να της ζητήσουν το κλειδί το οποίο ανοίγει τα φυλαγμένα γραπτά τους για να τα διορθώσουν, μιας και δεν έγραψαν καλά και κινδυνεύουν να μην περάσουν σε καμία σχολή πανεπιστημίου.
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ένα γεγονός απλό κι ακίνδυνο. Κανείς δεν περιμένει αυτά που επακολουθούν. Η Ελένα, πιστή στις αξίες και στα πιστεύω της, αρνείται να υποταχτεί στις παρακλήσεις τους κι εκείνοι με τη σειρά τους αρνούνται να συμμορφωθούν. Όσο αυτή τους τονίζει πράγματα που θέλουν ν’ αγνοούν, τόσο περισσότερο εκείνα πεισμώνουν και κάνουν τα πάντα για να πάρουν αυτό που θέλουν. Μόνο που στο κάθε τι υπάρχει ένα όριο. Αν επεραστεί, τότε δεν υπάρχει επιστροφή. Και τα παιδιά, πάνω στην ορμή της νιότης τους, δεν γνωρίζουν όρια.
Από ένα σημείο και μετά, το κλειδί παύει να είναι το ζητούμενο. Αναφέρεται, αλλά δεν σε νοιάζει αν τελικά θα καταφέρουν να το πάρουν ή όχι. Πιάνεις τον εαυτό σου να αμφιταλαντεύεται για το ποιανού το μέρος να πάρεις -απ’ τη μία, μεριά, γυναίκα ανήμπορη που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της αλλά και που στην όψη της καθρεφτίζονται όλα τα ιδανικά και οι αρχές μιας γενιάς που έχει κατά πολλού ξεπέσει, μιας γενιάς που δεν κατάφερε να εμφυσήσει αυτά για τα οποία πολεμούσε στην επόμενη, και από την άλλη μεριά, τα νιάτα, με όλη τη δύναμη και τον ενθουσιασμό που τους χαρακτηρίζει, μα και με όλο τον εγωκεντρισμό και την πάλη για αυτοεπιβεβαίωση, σαν μια προσπάθεια να πάρουν αξία ο καθένας στα δικά του μάτια αλλά και των άλλων και να νιώσουν το αίσθημα της νίκης απέναντι στο παλιό, ξεφτισμένο και αδύναμο προσωπείο της γενιάς που φεύγει, αλλά και απέναντι σ’ ένα σύστημα που δεν τους βοηθάει να γίνουν αυτό που πραγματικά θέλουν.
Γιατί αυτό που θέλουν απέχει πολύ απ’ αυτό που έχουν. Μεγαλωμένοι σε μια συντηρητική κοινωνία που δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει τις ιδιαιτερότητές τους κι εγκλωβισμένοι σε μια φτωχή και μίζερη ζωή, βλέπουν ως τη μοναδική έξοδο σωτηρίας την πνευματική καταξίωση νομίζοντας πως θα τους οδηγήσει και σε μια κοινωνική καταξίωση παράλληλα και πως έτσι θ’ αποκτήσουν κύρος και σεβασμό απ’ τον περίγυρό τους. Τολμούν, λοιπόν να τα βάλουν με οποιονδήποτε σταθεί εμπόδιο στο δρόμο τους. Για μια ακόμη φορά το αίσθημα της εξουσίας βρίσκεται στο επίκεντρο. Πώς ο πιο δυνατός μπορεί να επιβληθεί στον πιο αδύναμο. Το πόσο εύκολα μπορούν να αντιστραφούν οι ρόλοι και πώς εκείνος που φαίνεται να είναι ο ισχυρός μπορεί να βρεθεί στο έλεος του πιο αδύναμου φαινομενικά. Αυτή η σύγκρουση παίρνει κι άλλες διαστάσεις. Είναι η σύγκρουση των παλιών, συντηρητικών, απαρχαιωμένων ιδεολογιών που έρχονται σε ρήξη με τις νέες, ρηξικέλευθες κι επαναστατικές αντιλήψεις μιας νεότερης γενιάς που τολμάει ν’ αμφισβητήσει τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίχθηκαν οι έννοιες της εκπαίδευσης, της γνώσης και της οικογένειας και που προσπάθησαν οι παλιοί να τους μεταδώσουν. Είναι η έννοια της αυθεντίας που αμφισβητείται. Αλλά και ο ρόλος του καινούριου που έρχεται να καθίσει πάνω στο παλιό και να του επιβληθεί με τους πιο σκληρούς όρους. Και κάπου εκεί ο στόχος χάνεται, το τοπίο θολώνει κι όλο αυτό γυρίζει μπούμερανγκ. Έπαιξαν το παιχνίδι, αλλά με όρους που ούτε και οι ίδιοι μπορούσαν ν’ αντέξουν. Αποστολή εξετελέσθη. Αποτέλεσμα, η καταστροφή.
Το κείμενο της συγγραφέως Λιουντμίλα Ραζουμόβσκαγια είναι υπέροχο, δυνατό και διαχρονικό. Με τρόπο απλό κι άμεσο μιλάει για τις ηθικές αξίες που την ίδια στιγμή που αναδεικνύονται καταπατούνται, για την εξουσία που αμφισβητείται, για τα όρια που ξεπερνιούνται, για την πάλη για τα χαμένα ιδανικά και την χαμένη αθωότητα, για την αποτυχία και το αίσθημα της απογοήτευσης που την ακολουθεί. Το έργο σε κρατάει από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο, με την αγωνία να κορυφώνεται σταδιακά. Εδώ να αναφέρω πως το 2009 το ίδιο έργο, με τον ίδιο θίασο, αποτελούσε κεντρική παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου, και στη συνέχεια φιλοξενήθηκε στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν.
Οι τέσσερις νεαροί ηθοποιοί δίνουν αξιοσημείωτες και πολύ φροντισμένες ερμηνείες, με την Ιλιάδα Λαμπρίδου στο ρόλο της Ελένας να κρατάει πραγματικά τα ηνία.
Μια παράσταση που όλοι πρέπει να παρακολουθήσουν. Στο Studio Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9:15.
|
|
της Κατερίνας Καντσού
Θέατρο Επί Κολωνώ. Μια ανεξάρτητη παράσταση του Ζαφείρη Χαϊτίδη βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ "Ο καλός μαθητής".
Όταν αποφασίζεις να παρουσιάσεις στο θέατρο μια ιστορία ενός απ’ τους μεγαλύτερους συγγραφείς καταγραφής της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης με τον συνηθισμένο τρόπο του -βουτιά στον εσωτερικό κόσμο και τα εσώτερα κίνητρά των ανθρώπων, τότε μια απλή διασκευή σε θεατρικό έργο δεν αρκεί. Γιατί ο Στίβεν Κινγκ δεν περιγράφει απλά. Γίνεται ο ίδιος οι ήρωές του, αναμοχλεύει, αναρωτιέται, ψάχνει ν’ ανακαλύψει τις προθέσεις τους, τις διαθέσεις τους, τα κίνητρά τους, την προσωπικότητά τους, την ιδιοσυγκρασία τους, τους λόγους και τις αιτίες τους που τους οδηγούν να κινηθούν με τον τρόπο που κινούνται. Ο Στίβεν Κινγκ βουτάει στα άδυτα της ψυχής, δε μένει απλώς στην επιφάνεια.
Και πόσω μάλλον όταν το θέμα του βιβλίου έχει να κάνει μ’ ένα πολιτικό καθεστώς που κουβαλάει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία κι έγινε αιτία άνθρωποι να αφανιστούν, να σκοτώσουν ή και να τρελαθούν. Ναι, η παράσταση ξεκινάει με μια προσπάθεια να σου ξυπνήσει συναισθήματα, αλλά το κάνει εκβιασμένα. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα και να σε κάνει να μετέχεις σ’ αυτή, αλλά δεν τα καταφέρνει. Γιατί ενώ δεν της λείπουν τα πολύ καλά σκηνικά και οι φιλότιμες ερμηνείες των ηθοποιών (έκπληξη για μένα αποτέλεσε ο αρκετά νεαρός πρωταγωνιστής Nathan Thomas σ’ ένα ρόλο που του ταίριαζε γάντι) δεν προχωράει παραπέρα, δεν ψάχνει το βάθος των πραγμάτων.
Το ίδιο το κείμενο δίνει τροφή για σκέψη γύρω απ’ τις έννοιες της εξουσίας, του φασισμού, του παρελθόντος που θέλεις να ξεχάσεις κι εκείνο δεν σε αφήνει, της αλλοτρίωσης του χαρακτήρα, του επηρεασμού της σκέψης σε τέτοιο βαθμό που τελικά γίνεσαι εκείνος που ήθελες ν’ αποφύγεις. Η σύγκρουση του παρελθόντος με το παρόν, η θύμιση αυτού του ένοχου παρελθόντος που έρχεται στην επιφάνεια, αλλά και η εξερεύνηση των ορίων της ανθρώπινης φύσης, οδηγούνται μέσα από την αναπόφευκτη σύγκρουση των δύο ηρώων ξεχωριστά με τον ίδιο τους τον εαυτό και τη σταδιακή μετάλλαξή τους.
Η παράσταση καθόλου δεν δείχνει να στέκεται σε όλα αυτά στο βαθμό που πρέπει, παρά μόνο παρατηρεί την εξέλιξη αυτών των ηρώων από απόσταση και καταγράφει απλώς μια κατάσταση. Το αποτέλεσμα είναι να μην σε παίρνει μαζί της καθώς φεύγεις και να μην σου έχει αφήσει κάποιο συναίσθημα από τη στιγμή που θα εγκαταλείψεις την αίθουσα και μετά. Αλλά εύκολα πέφτεις στην παγίδα την ώρα που παρακολουθείς την παράσταση, γιατί σε ξεγελάει το περιτύλιγμα.
Προσωπικά, χρειάζομαι θεάματα (παραστάσεις και ταινίες) που να με κάνουν να ξεχνάω τον εαυτό μου και να γίνομαι ένα με τους ήρωες, που να με χτυπάνε εσωτερικά, που να μου μιλάνε όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στη ψυχή- γιατί αυτή είναι η έννοια της Τέχνης- που να με αναστατώνουν και να με κρατούν ξάγρυπνη τις επόμενες μέρες να τα σκέφτομαι και να βρίσκω ή όχι λύσεις και να μου προκαλούν συναισθήματα έστω κι αρνητικά.
Για όποιον δεν έχει διαβάσει το εν λόγω βιβλίο, προτείνω να κάνει καλύτερα αυτό.
Η παράσταση παίζεται στην αίθουσα Black Box του Θεάτρου Επί Κολωνώ κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9 και Κυριακή στις 7.
|
|
της Κατερίνας Καντσού
Οι μόνιμοι πλέον συνεργάτες του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Κώστας Γάκης και Βασίλης Μαυρογεωργίου, γράφουν (ο δεύτερος) και σκηνοθετούν μαζί την καινούρια τους παράσταση "Μια τεράστια έκρηξη" που παίζεται στην κλασική πλέον κάτω αίθουσα του εν λόγω θεάτρου.
Γενικά, ο Μαυρογεωργίου τα τελευταία χρόνια δεν μας έχει συνηθίσει σε εκπλήξεις. Έχοντας παρακολουθήσει την όλη μέχρι τώρα πορεία και δουλειά του (απ’ την εποχή του "Η ζωή είναι ένα όνειρο" στο Θέατρο Αμόρε, το 2004), βλέπουμε ότι συνεχίζει να κάνει αυτό που έχει μάθει καλά- ίδιο επιτελείο ηθοποιών κάθε χρόνο, με κάποιες μικρές αλλαγές μόνο, σπιντάτοι ρυθμοί, γρήγορη σκηνοθεσία. Θα έλεγε κανείς πως έχει καταλήξει να είναι γραφικός.
Παρ’ όλα αυτά, η φετινή παράσταση ήταν μια μικρή έκπληξη. Με τη βοήθεια των δύο μόνιμων ηθοποιών του, της Μαρίας Φιλίνη και της Κατερίνας Μαυρογεώργη, αλλά και με έναν απολαυστικότατο Γιώργο Πυρπασόπουλο, συνθέτει ένα κείμενο που αυτή τη φορά δεν φλερτάρει τόσο με το α-λογο και τη φαντασία, όσο με τις καθημερινές, απτές καταστάσεις που απευθύνονται σε όλους και καταφέρνει έτσι να μας κάνει να περάσουμε ένα δίωρο χαράς, γέλιου και ευθυμίας. Στοιχεία, που αν μη τι άλλο, τώρα περισσότερο από ποτέ τα χρειαζόμαστε.
Γρήγορες εναλλαγές σκηνών και ρόλων, αξιόλογες ερμηνείες, μουσική, τραγούδια, έξυπνες σκηνοθετικές πινελιές κι ένα ευφυές κείμενο σε έμπνευση του ιδίου. Με όλα καταπιάνεται- αγάπη, έρωτας, σχέσεις, ανεργία, δύσκολες σχέσεις με γονείς, θάνατος, θρησκεία. Όλα σε μια προσπάθεια του ήρωα να βρει το δρόμο του, οποίος ν’ αποδείξει θέλει πώς αξίζει πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους.
Μακράν, η καλύτερη σκηνοθετική δουλειά του Μαυρογεωργίου μέχρι τώρα.
Η παράσταση θα παίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαϊων στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
|
|
της Κατερίνας Καντσού
Τα φώτα στο θέατρο Επί Κολωνώ σβήνουν και μία φιγούρα προβάλλει μέσα στο πλήθος να μας μοιράσει καραμέλες. Ανεβαίνει στη σκηνή και η παράσταση αρχίζει. Μια παράσταση που τα περιείχε όλα- γέλιο, κλάμα, τροφή για σκέψη, ατμόσφαιρα, εξαιρετική μουσική και μια ερμηνεία- διαμαντάκι.
Ένας μονόλογος μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας εγκαταλελειμμένης απ’ τον σύζυγό της για χάρη μιας πολύ νεότερής του. Μιας γυναίκας που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, να καταλάβει το γιατί, να διασώσει την αξιοπρέπειά της ή όση της έχει απομείνει, να ριχτεί στο σκοτάδι για να μπορέσει μετά να προβάλλει στο φως φρέσκια και καινούρια.
Η Πέπυ Μοσχοβάκου ξεδιπλώνει με περίσσεια ικανότητα και απόλυτη ειλικρίνεια τον ψυχικά κλονισμένο κόσμο μιας γυναίκας που χάνει τα πάντα μέσα σε μια στιγμή. Με τη συνοδεία ατμοσφαιρικής μουσικής υπό τους ήχους του βιολοντσέλο ζωντανά πάνω στη σκηνή από τον μουσικό Γ. Γιούνη, η κ. Μοσχοβάκου κρατάει στους ώμους της όλη την παράσταση και φέρει εις πέρας έναν δύσκολο κι απαιτητικό ρόλο που ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, το γέλιο και το κλάμα, αλλά και τη συγκίνηση, τον σαρκασμό, τη χαρά, την αγωνία, αποδεικνύοντας έτσι μια δεινή ερμηνευτική ικανότητα, με τη σκηνή της μπανιέρας να κρατά τα ηνία. Δεν είναι απλώς η διήγηση μιας ιστορίας βλέποντάς την από απόσταση, γίνεται η ίδια η Κακομοίρα, κάνοντάς μας να βλέπουμε ζωντανά μπροστά μας τα γεγονότα που συνέβησαν και να τα βιώνουμε εκείνη τη στιγμή μαζί της.
Και αφού αυτή η γυναίκα πάλεψε μέσα από τον πόνο με τη μοναξιά και τους εσωτερικούς της δαίμονες, ακολούθησε η αναγέννηση και το ξεκίνημα μιας καινούριας αρχής, έχοντας τώρα πλήρη γνώση του εαυτού της και περισσότερη εμπιστοσύνη και πίστη προς αυτόν. Και μαζί και η φράση που τα περικλείει όλα: "Η ζωή είναι ελαφριά, δεν πρέπει ν’ αφήνουμε κανέναν να τη βαραίνει".
Η παράσταση παίζεται κάθε Παρασκευή στις 24:00 τα μεσάνυχτα και κάθε Δευτέρα στις 18:00 το απόγευμα στο φουαγέ του θεάτρου Επί Κολωνώ.
|
|
Της Κατερίνας Καντσού
Το κλασικό έργο "Ρόσμερσχολμ’ του σημαντικότατου Νορβηγού συγγραφέα Ερρίκου Ίψεν ανεβαίνει στην σκηνή του θεάτρου Άλεκτον. σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη.
Τοποθετημένο στη μακρινή και παγωμένη Νορβηγία, το έργο φέρει την κλασική σφραγίδα του τρόπου γραφής και σκέψης του συγγραφέα, κλείνοντας μέσα του όλη τη θλίψη, το ανομολόγητο του έρωτα, ακόμα και τον τρόμο που ελλόχευαν στην ψυχή του και που τα μετέφερε στους ήρωές του.
Στο μέρος, λοιπόν, αυτό που αποκαλείτο Ρόσμερσχολμ, οι ήρωες αυτοί παλεύουν ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω τους, προσπαθούν να ορθοπηδήσουν μέσα από τις απογοητεύσεις και τις απώλειές τους, υποφέρουν από τύψεις, αγωνιούν να βρουν τον εαυτό τους και πάνω απ’ όλα, αναζητούν τις πιο αρχέγονες ανάγκες που υπάρχουν βαθιά μέσα μας- την ανάγκη για αγάπη και για ευτυχία. Αναπόφευκτα οδηγούνται στον αφανισμό τους, που όμως δρα λυτρωτικά και τους εξυψώνει σ’ ένα άλλο επίπεδο, πέρα από τις επιφανείς συμβατικότητες και τη δυσφορία ενός τρόπου ζωής που δεν έχουν οι ίδιοι επιλέξει.
Το έργο, αν και στο πρώτο μισό του, φαινόταν να μην έχει στόχο και η ροή κυλούσε με πολύ αργούς ρυθμούς, σύντομα απέκτησε νόημα και μας εισήγαγε σ’ αυτόν τον κόσμο, τον γεμάτο από μυστικά κι αποκαλύψεις, αγωνία, μοναξιά, κρυφούς έρωτες, πάλη ηθικών και πνευματικών ζητημάτων, με πρωτεύοντα στοιχεία τις αξιοσέβαστες ερμηνείες απ’ όλους τους ηθοποιούς, τα μινιμαλιστικά κι άκρως καλαίσθητα σκηνικά και τα φροντισμένα ενδυματολογικά του στοιχεία.
Όλα αυτά, μαζί και με το αδιάκοπο χτύπημα του ρολογιού συνέθεταν ένα αισθητικό αποτέλεσμα και μια ατμόσφαιρα όμοιας με εκείνης που ανέδυε η ταινία «Οι Άλλοι» του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ.
Κλειστοφοβικό, μυστηριώδες και σε αποχρώσεις του μαύρου από τα σκηνικά μέχρι τα ρούχα όλων των ηθοποιών, ήταν στο σύνολό του ένα έργο που σεβόταν το συγγραφέα, τις προθέσεις του και το κοινό του.
Ευχαριστούμε τον κ. Σπύρο Μπιμπίλα για την πρόσκληση, ο οποίος και ανακάλυψε το κείμενο του παλιού συνεργάτη μας Πάτροκλου Χατζηαλεξάνδρου (Περί-γραφής) για το "Ρόσμερσχολμ" του Ίψεν, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 1 (Μάρτιος - Μάιος 2008).
|
|
Της Κατερίνας Καντσού
Σ’ έναν πανέμορφο artistic μέρος του πολυχώρου Ρουφ μας καλωσόρισαν οι ηθοποιοί της παράστασης ‘Για Πάντα’.
Της υπόσχεσης δηλαδή που πριν από 24 χρόνια είχε δώσει ο ήρωας στην τότε αγαπημένη του. Κι ενώ όλα στην τωρινή ζωή του ήρωα μοιάζουν να κυλάνε φυσιολογικά, εισβάλλει το παρελθόν στο παρόν και η παλιά αγαπημένη εμφανίζεται από το πουθενά, διεκδικώντας τον ίδιο κι όλα αυτά που πιστεύει πως της ανήκουν. Σ’ αυτό το γαϊτανάκι σχέσεων εμπλέκονται και η γυναίκα του παθόντος, ο γιος του και η κοπέλα του γιου, συνθέτοντας έτσι ένα σκηνικό όπου τα όρια μπερδεύονται, τα πάντα είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμα ν’ ανατραπούν και οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές που κινδυνεύουν να χαθούν. Και συνήθως μέσα από καταστάσεις που ακροβατούν μεταξύ επικίνδυνων ορίων, βγαίνει κάποιος χαμένος στο τέλος.
Μπροστά μας λοιπόν, εκτίθεται το χρονικό μιας επερχόμενης καταστροφής που συνέβη εν μία νυκτί. Το κείμενο του πολύ σημαντικού Γερμανού συγγραφέα Ρόλαντ Σίμελπφενιχ, ένα κείμενο δυνατό κι άκρως δραματικό, δεν υποστηριζόταν σκηνοθετικά με τη δημιουργία της κατάλληλης αγωνιώδους κι ασφυκτικής ατμόσφαιρας απ’ την οποία θα έπρεπε να περιβάλλεται και σε αυτό συνέβαλλε και η συνεχής διακοπή της ροής του έργου με την επαναλαμβανόμενη αναφορά του μπρος-πίσω του χρόνου απ’ τους ηθοποιούς με αποτέλεσμα ν’ αποσυντονίζεται και να μπερδεύεται η δράση παρά να κατανοείται καλύτερα. Η αρχικά πρωτότυπη ιδέα της χρήσης της σκακιέρας με κούκλες- πιόνια που συμβόλιζαν τους ηθοποιούς στις κινήσεις τους αποδυνάμωνε την όλη δυναμική του έργου και δεν πετύχαινε το στόχο της.
Οι ηθοποιοί που έπαιζαν τους δύο βασικούς χαρακτήρες, δεν έπειθαν και σε αρκετά σημεία δεν φαίνονταν ξεκάθαρα τα κίνητρά τους, με αντίθεση αυτών της Λίζας Νεοχωρίτη και του Αλέξανδρου Ζαφειριάδη να ξεχωρίζουν, με την πρώτη να δίνει μια από τις πιο συγκροτημένες, ολοκληρωμένες κι αξιοπρεπείς ερμηνείες με δυνατό σκηνικό λόγο και πολύ καλή κίνηση του σώματός της. Πρέπει ν’ αναφερθεί επίσης ότι ο φωτισμός δεν βοηθούσε ιδιαιτέρως τους ηθοποιούς, μιας και έμοιαζε να έχει γίνει το ίδιο ερασιτεχνικά όσο και τα σκηνικά με τις πολλές κούτες και τις πρόχειρα στημένες πόρτες που εμπόδιζαν και τους ίδιους ηθοποιούς στις δράσεις τους.
Χωρίς να υποτιμούνται οι προσπάθειες όλων των συντελεστών και οι ειλικρινείς προθέσεις τους προς το κοινό, πρέπει παρ’ όλα αυτά να τονίσω ότι όταν έχεις στα χέρια σου ένα κείμενο που απαιτεί μια απαιτητική κι εσωτερική δουλειά, αυτό αυτόματα πρέπει να χρίζει ιδιαίτερης προσοχής, χρόνου και μεγαλύτερης προσπάθειας εκ μέρους όλων, αλλά ειδικότερα του σκηνοθέτη, μιας και σε εκείνον πέφτει το βάρος της επιτυχίας ή αποτυχίας μιας παράστασης.
|
|
των Τάσου Ρήτου & Μαρίας Καζαντζίδου
 φώτο : Τ. Ρήτος
Molloy-Faust-Mephisto ή το μήλο και ο διάβολος (μια σπουδή στο ά-τοπο). Βασισμένο στη μορφή του Molloy από τον Μπέκετ-ικό λόγο και οι μορφές του Faust και του Mephisto από το έργο του Marlowe.
Λίγα λόγια για την παράσταση:
Η παράσταση αρθρώνεται σε δυο κύριες Καταστάσεις. Η πρώτη αφορά την παραστατική δήλωση των ιδεολογικών ερωτημάτων πάνω στην τέχνη ειδικά και στην Ιδέα γενικότερα που τίθεται από την μορφή του κ. Cogito (έργο του μεγάλου Πολωνού Zbigniew Herbert) ο οποίος μεταμορφώνεται σε Dr. Faust – Molloy – Mefisto ή σε έναν από εμάς. Η πρώτη κατάσταση «ζει» σ' ένα χώρο που είναι γεμάτος σπαρμένα αντικείμενα – σύμβολα που δίνουν μια ανοιχτή αφήγηση ενώ μέσω προβολής τόσο τα εικαστικά τοπία όσο και οι « φράσεις» σχολιάζουν το δρώμενο και αλληλεπιδρούν καταστασιακά. Η δεύτερη κατάσταση ορίζεται στο χώρο όπου γίνεται η συνάντηση Faust – Mephisto. Ο Mephisto αποπλανεί τον Faust προκειμένου να γευτεί το μήλο της γνώσης και να υπερβεί το ιερό μέσω της αμαρτίας. Αυτή είναι η πιο δημιουργική- καθολική πράξη του ανθρώπου. Η «Συνάντηση» παρουσιάστηκε ως πρότυπη εργασία- παράσταση στην Πολωνία το Νοέμβριο του 2009 στο Ινστιτούτο Grotowski όπου κι έλαβε διθυραμβικές κριτικές ενώ πιστοποιήθηκε η έρευνα του εργαστηρίου πάνω στον Παριστάμενο Ποιητικό Λόγο και τις σωματικές δράσεις.
Λίγα λόγια για το AlmaKalma:
Το Εργαστήριο Έρευνας Παραστατικών Τεχνών AlmaKalma δημιουργήθηκε το 1997, με καλλιτεχνικό υπεύθυνο τον Γιάννη Μήτρου και λειτουργεί ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Συνεργάζεται σε ερευνητικό επίπεδο με το Παιδαγωγικό Τμήμα του ΑΠΘ και το Εργαστήρι Φιλοσοφικών Ερευνών του Τμήματος Φιλοσοφίας υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Σωκράτη Δεληβογιατζή. Επίσης, συνεργάζεται με καλλιτέχνες του ευρύτερου χώρου των παραστατικών και εικαστικών τεχνών. Σκοπός του εργαστηρίου είναι ο συνδυασμός επιστημονικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας που θα οδηγήσει στην εξέλιξη του ηθοποιού και ιδιαίτερα του performer. Από το 2002 εργάζεται πάνω στην εξέλιξη των φορμαλιστικών μεθόδων υποκριτικής με κορύφωση την αρχή των ελάχιστων δράσεων, (Α.Ε.Δ), που επίκειται να παρουσιαστεί στο Κρατικό Ινστιτούτο Θεατρικών Ερευνών της Μόσχας από τον Γ. Μήτρου. Από το 2004 έως το 2008 έχει αφιερώσει την έρευνα του πάνω στην αφήγηση αρχαίων μύθων με όχημα παραδοσιακά τραγούδια κυρίως από την ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η έρευνα αυτή σχετίζεται με την εργασία του Jerzy Grotowski πάνω στην Τέχνη ως όχημα, γι ‘αυτό και το Εργαστήριο έχει άμεσες επαφές με το Ινστιτούτο Grotowski στο Wroclaw (Πολωνία) και το Workcenter of Jerzy Grotowski Pontedera (Ιταλία). Επίσης, το Εργαστήριο έχει πραγματοποιήσει στα χρόνια λειτουργίας του σεμινάρια για το εφαρμοσμένο δράμα, την δυναμική ομάδας και το physical theatre, όπως επίσης ημερίδες και διαλέξεις. Όπως και στα πλαίσια της ολιστικής προσέγγισης της Τέχνης του ηθοποιού και σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, το εργαστήριο έχει εγκαινιάσει κύκλο σεμιναρίων για τον κινηματογράφο.
 Ταυτότητα της παράστασης
Σκηνοθετική Διδασκαλία-Δραματουργική Επεξεργασία: Γιάννης Μήτρου
Μετάφραση: Robin T. Halpin, Μάρω Θεοδοσίου
Εικαστικά Τοπία: Γιώτα Χατζή
Φωτισμοί: Σεμπάστιαν Τσιφής
Κινηματογραφικές εικόνες: Γιώτα Χατζή, Σεμπάστιαν Τσιφής
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Μεσηνιώτης
Δημιουργική ομάδα: Ελένη Μιτσάγγα, Χάρης Μεσηνιώτης
Performers: Μαρία Χαρέλα, Μάρω Θεοδοσίου
Σχεδιασμός προγράμματος – αφίσας: Κυριάκος Νοχουτίδης
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Art Minds, www.artminds.gr , Δάφνη Μουστακλίδου 6972294695,
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
Oι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν στα τέλη Απριλίου του 2010, αλλά θα συνεχιστούν άτακτα και σε διάφορα μέρη. Αναζητήστε τις. Ο Τάσος Ρήτος και η Μαρία Καζαντζίδου παρευρέθηκαν στις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, είδαν, άκουσαν αλλά και συνομίλησαν με τον σκηνοθέτη- ερευνητή Γιάννη Μήτρου και την ομάδα του AlmaKalma.
|
|
Θρίλερ του Δημήτρη Γκενεράλη
Σκηνοθεσία : Φ. Μπουραΐμης. Ερμηνεύουν οι : Λ. Παπαγεωργίου, Γ. Τσουρουνάκης, Κ. Μάρκελλος. Σκηνικά-κοστπύμια : Κ. - Χρ. Μανωλάκου.
Οι ίδιοι οι συντελεστές τη χαρακτηρίζουν ως παράσταση για γερά στομάχια, η οποία περιγράφει "με τον πιο ειρωνικό τρόπο... την κατάντια της εποχής". Δεν ενδείκνυται για κλειστοφοβικούς.
ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ (έως 23/2 -επίσημα-)
Μαυρομιχάλη 168, Εξάρχεια
Βραδ: Δευτ., Τρ. 9.15 μ.μ.
*
Την παράσταση του Φίλιππου Μπουραΐμη την παρακολουθήσαμε με τον Νίκο Μπίνο μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων. Μετά δειπνήσαμε παραδίπλα, στην ιστορική ταβέρνα "Πειναλέων", κοντά μας τρώγανε και τα παιδιά τη παράστασης. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Μα ακριβώς αυτή είναι η ουσία του μονόωρου "Hardgore". Nα τονίσει τα μικράτα του χωροχρόνου, δίνοντας τους τόση σημασία, όση δεν δίνει η καθημερινότητα που δεν λέει να ξεκολλήσει από την ευρύτερη σαπίλα της. Με ορμητήριο τον περυσινό Δεκέμβρη (του '08), άπαντες είναι νευριασμένοι εκεί στον "Φούρνο". Από την κοπέλα στα εισιτήρια, την μπάργουμαν, τους ηθοποιούς που ξεκινούν το έργο από το φουαγιέ και το τελειώνουν πάνω στην Μαυρομιχάλη (με τους διερχόμενους περαστικούς να διερωτώνται προφανώς...). Διαβάστε την άποψη του Νίκου Μπίνου παρακάτω και θα καταλάβετε. Έχω να σημειώσω απλώς ότι μετά ακολουθεί η -επίσης μονόωρη- παράσταση "Μέσα της" (κατά τις 11.15 δηλαδή), ένα ψυχολογικό θρίλερ βασισμένο στο "Red" της Άννα Ρέινολντς, σε σκηνοθεσία Γ. Ανδρέου, με τους Γ. Ανδρέου και Β. Λέκκα. Αυτήν θα τη δούμε απόψε. Παρόλαυτα δώστε της προσοχή, τα παιδιά εκεί στον "Φούρνο" φαίνονται πολύ έξυπνα και δημιουργικά για να κάνουν χαζομάρες. Το 'χουν, πώς το λένε...
Ν.Ι.Π.
*
του Νίκου Μπίνου
Τελικά στα Εξάρχεια γίνονται πράγματα! Καινούρια πράγματα... Και εξηγούμαι.
Η ώρα είχε ήδη ξεπεράσει κατά ένα δεκάλεπτο την επίσημη έναρξη της παράστασης και πιστέψαμε με τον Νέστορα πως πάλι αργήσαμε. Ευτυχώς όχι. Το πρώτο βήμα για να απολαύσουμε το θεατρικό είχε γίνει. Με ένα ποτό (ο καθένας της αρεσκείας του) περιμέναμε την ειδοποίηση για την είσοδό μας στην αίθουσα. Δεν άργησε πολύ. Μετά από λίγα μόλις δευτερόλεπτα ακούστηκε, με προτρεπτικό τόνο, μια ευγενική γυναικεία φωνή που μας ενημέρωνε πως ήρθε η ώρα. Άμεσα κάποιοι απ’ τους θεατές κατευθύνθηκαν προς τις κερκίδες. Πριν καλά καλά προλάβουν να μπουν όλοι τους μέσα, σε έξαλλη κατάσταση, ξεπρόβαλλε από την είσοδο ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης, ωρυόμενος το ποιος έδωσε εντολή να εισέλθουν οι θεατές, αφού δεν ήταν ακόμα έτοιμο το σκηνικό και διέταξε να αποχωρήσουν όλοι γρήγορα.
Το έργο μόλις είχε ξεκινήσει..!! Η υπόθεση του αφόρα την προσπάθεια που καταβάλουν τρείς άνδρες (ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος και ο ηθοποιός) να ετοιμάσουν ένα θεατρικό έργο. Η καινοτομία στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι όλα συμβαίνουν μπροστά στο κοινό. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται να είναι μια απλή και ευχάριστη παράσταση. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται όμως κατά τη διάρκεια της, απέχουν παρασάγγας από αυτό που βιώνει ο θεατής με το ξεκίνημα του έργου. Από τους πρώτους κιόλας διαλόγους μας δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι κάτι αξιόλογο έχουν να δουν τα ματάκια μας. Πάντα βέβαια με την αμέριστη συμμετοχή του κοινού, που σε ακόμα μια παράσταση παίζει το ρόλο του.
Η αρχή γίνεται με μια ολιγόλεπτη στιχομυθία μεταξύ του σκηνοθέτη και του ηθοποιού, οι οποίοι στην προσπάθεια τους να εξηγήσουν ο ένας στον άλλον λεπτομέρειες για το στήσιμο του σκηνικού και την υπόθεση του έργου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργήσουν μια σύγχυση ενώ παράλληλα αδυνατούν να βρουν έναν κώδικα επικοινωνίας προς όφελος τους. Μια κατάσταση που λίγο πολύ υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο χαρακτήρα, που γιγαντώνεται όταν ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να γνωρίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Αυτό που ίσως θα μπορούσε να ανατρέψει λίγο το κλίμα θα ήταν : "να αφεθούμε, να βγάλουμε κάτι που είναι αληθινό" .
Βέβαια για να συμβεί όλο αυτό έχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν παρτενέρ, ένα έργο. Αλλά και πίστη. Έτσι θα ήταν πιο εύκολο..
Σ΄ αυτό το σημείο εμφανίζεται ο σκηνογράφος. Μια παρουσία που περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα και εκμηδενίζει κάθε ελπίδα να βρεθεί ένα σημείο επαφής. Η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο όταν θα μείνουν μόνοι στο σανίδι ο σκηνοθέτης με το σκηνογράφο. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν οι δύο κυρίαρχοι χαρακτήρες του θεατρικού να δώσουν λύση στο πρόβλημα που τους απασχολεί.
Στην προσπάθεια τους να εξηγήσει ο μεν στο δε τι υπάρχει στο μυαλό και στις σκέψεις του καθενός αρχίζει το κοινό να συνειδητοποιεί ιδίοις όμμασι κάποιες από τις συνήθειες των καιρών μας. Χαρακτηριστικά, γίνεται αναφορά στην αδικαιολόγητη επιθετικότητα των ανθρώπων και τίθενται μια σειρά ερωτημάτων που θα μπορούσαν να δώσουν κάποια απάντηση, όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένη (πράγμα φυσικά όχι και τόσο εφικτό).
Στο υπόλοιπο της παράστασης επικρατεί μια κατάσταση που θυμίζει σκηνές ροκ. Η αρχή γίνεται με την επανεμφάνιση του ηθοποιού στη σκηνή ο οποίος σε ρόλο αγγελιοφόρου προαναγγέλλει την ύπαρξη εκτεταμένων επεισοδίων στην πόλη. Εδώ γίνεται αντιληπτό ότι υπάρχει αναφορά στα γεγονότα που βιώσαμε το Δεκέμβρη του΄08 με αφορμή τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Με οδηγό τα επεισόδια που διαδραματίζονται εκείνη την ώρα έξω από το θέατρο, αρχίζει μια αναζήτηση για το τι τελικά γίνεται! Και για το αν αυτό που συμβαίνει έξω είναι μονάχα αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Οι εικόνες πανικού που γεννούν αυτού του είδους τα κοινωνικά φαινόμενα, δίνουν με τη σειρά τους θέση σε συναισθήματα όπως ο φόβος. Τα ερωτήματα όμως που γεννούνται είναι πολλά.
Αναμφισβήτητα πολλοί από εμας χρειαζόμαστε κάποια "κλωτσιά" για να πάρουμε μπροστά. Για να ξυπνήσουμε. Είναι όμως από μόνη της ικανή να μας δώσει την ώθηση που απαιτείται ώστε ν' αλλάξει η κατάσταση των πραγμάτων; Να ΄ρθει επιτέλους η ώρα για μια επανάσταση εφικτή στην εποχή μας; Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά είναι να μην μένουμε απαθείς με τα γεγονότα. Και να προσπαθούμε συνεχώς να αντιλαμβανόμαστε ολοένα και περισσότερα πράγματα, αποτρέποντας με αυτό τον τρόπο κάθε εσφαλμένο βόλεμα και μια επιδερμική ασφάλεια που θα αισθανθούμε μέσα στην περιορισμένη μας γνώση.
Και ενώ η παράσταση πλησιάζει προς το τέλος της, το σκηνικό μεταφέρεται πάλι στον προθάλαμο του θεάτρου από κει δηλαδή που ξεκίνησε, πάντα βέβαια με την παρουσία του κοινού. Οι θεατές γίνονται μάρτυρες, στο φινάλε του έργου, ενός τραγικού γεγονότος που καταμαρτυρά την κατάσταση που βιώνουμε ως μέλη μιας ευρύτερης ομάδας ανθρώπων. Ένα μονόδρομο, που μοναδικό προορισμό έχει το ποιος θα επιβιώσει.
|
|
του Νέστορα Ι. Πουλάκου
 φώτο : Ν.Ι. Πουλάκος
Ανήμερα των Φώτων και ενώ στο μετρό πρέπει ν' άκουσα κάμποσες φορές τα κάλαντα από μικρά παιδιά (που στη γωνιά τους περίμεναν τα "αφεντικά" τους για το παραδάκι...) έφτασα στο Μετς. στην αρχή της Βουλιαγμένης, στο Θέατρο Ειλισσός του Βασίλη, όπου αυτή την περίοδο παρουσιάζεται η νέα παράσταση της Ομάδας "Όνειρο".
 Στις πρόβες ήταν μόνο ο πρωταγωνιστής Γιώργος Καπετανάκος και η εξαιρετική τραγουδίστρια Lamia Bedioui (την είχε παρουσιάσει στο "Βακχικόν" ο Κώστας ο Καραμουζάς στο τεύχος 6 - Ιούνιος 2009), καθότι ο... φοβερός και τρομερός Νίκος Σουλιώτης ήταν άρρωστος. Χαρακτηριστική φυσιογνωμία, με πολύ χιούμορ και διάθεση σατιρική έντυσε εντέλει την παράσταση με τις πλουραλιστικές μουσικές του και τις καυστικές χειρονομίες του.
Από την άλλη μεριά ο Γιώργος Καπετανάκος -ως άλλος Λουκιανός- διηγήθηκε τις μετά-ομηρικές περιπέτειες του πρώτου sci-fi συγγραφέα της ύστερης αρχαιότητας. Ενώ, η μελωδική φωνή της Τυνήσιας Lamia Bedioui σε συνδυασμό με τις χορευτικές της ικανότητες και την κίνησή της στο χώρο, έδωσε έναν άλλον αέρα σε αυτό το πανέξυπνο θεατρικό "ανέβασμα" της Alessandra Maioletti.
H "Aληθινή ιστορία... Ταξίδι για άλλη στεριά" είναι μια θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του αρχαίου συγγραφέα Λουκιανού (2ος α.μ.Χ.), σε μετάφραση του Δημήτρη Καλοκύρη (εκδ. Άιολος).
Μια μουσικοθεατρική παράσταση δοσμένη με χιούμορ και λιτή θεατρικότητα, με μουσικές αναφορές απ'ο τη Μεσόγειο, την Ανατολή, τoν παγωμένο Βορρά, "ήχοι απο το Γαλαξία" και την κεντρική Ευρώπη, συνδεδεμένοι με μικρές ατμοσφαιρικές "εικόνες-ιστορίες" αφηγηματικού λόγου, δραματοποιημένες σπονδυλωτά, με σύγχρονο και λιτό τρόπο.
Ο Γιώργος Καπετανάκος ως Λουκιανός μας εξήγησε ότι "ο Όμηρος για εμάς ήταν ένα πρότυπο εκείνη την εποχή γι' αυτό και τον ακολουθούσαμε, του κάναμε συχνές αναφορές, τον τοποθετούσαμε στα έργα μας".
Πράγματι, η παρουσία, ο λόγος και η διάθεση του Ομήρου είναι έντονα στοιχεία στο έργο του Λουκιανού. Χωρίς βέβαια να αποφεύγει να σατιρίζει, να καυτηριάζει ή να σχολιάζει ποικιλοτρόπως γεγονότα και πρόσωπα της εποχής του. Όπως και τον ίδιο τον Όμηρο βεβαίως.
 Σαν σε ηρωίδα στις "Χίλιες και μία νύχτες", η Lamia Bedioui μας αποκαλύφθηκε -μακριά από τη μουσική σκηνή- ως "η μούσα του ταξιδιού του Λουκιανού σε επίπεδο φαντασιακό". Όπως μας είπε χαρακτηριστικά, "είμαι αυτή που τον μεταλλάσσει εν προκειμένω".
Η Αlessandra Maioletti και η Ομάδα "Όνειρο" το έργο το ξέρουν καλά. Και το έχουν αγαπήσει όλα αυτά τα χρόνια. "Τον έχω ερωτευτεί τον Λουκιανό και το έργο του", μας δήλωσε η σκηνοθέτις. "Είναι διαχρονικό, έχει χιούμορ και χρώμα έντονο, ενώ ξεφεύγει από την παρακμή της εποχής του καυτηριάζοντάς την. Τελικά είναι τόσο σύγχρονο...".
Όντως, το πρώτο 2ήμερο των παραστάσεων της "Αληθινής ιστορίας... Ταξίδι για άλλη στεριά" κύλησε απλά αλλά χιουμοριστικά ως πρόβα τζενεράλε για τη συνέχεια. Εμείς, εδώ, στο "Βακχικόν" το αγαπήσαμε το έργο. Και σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Σας προτρέπουμε να πάτε. Θα προβληματιστείτε, θα σκεφτείτε και, κυρίως, θα γελάσετε. Γιατί τα παραμύθια τα έχουμε ανάγκη.
Φορές-φορές γίνονται τόσο ρεαλιστικά! Αμφίσημη πραγματικότητα;
Ποιος ξέρει;
Καλή συνέχεια
Υ.Γ. Οι παραστάσεις διαρκούν έως τις 30 Γενάρη στο θέατρο "Ειλισσός", Αγλαονίκης 3 και Βουλιαγμένης 40, Μετς.
Υ.Γ.2 Στις φωτογραφίες : Η Lamia Bedioui, o Γιώργος Καπετανάκος, η Alessandra Maioletti και η κόρη της Σοφία / ... οι συντελεστές της παράστασης με τον Νέστορα Ι. Πουλάκο / Lamia - Γιώργος - Νέστορας...
|
|
Τέχνες 
