Με ένα 4ήμερο πανηγυρικό Φεστιβάλ με προβολές, παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις και γλέντια, που θα πραγματοποιηθεί από Πέμπτη 4 έως Κυριακή 7 Μαρτίου στο CINE ΦΙΛΙΠ, η θεατρική, κινηματογραφική (και όχι μόνο!!!) ομάδα Τσιριτσάντσουλες θα γιορτάσει τα 10 χρόνια της δημιουργικής της ύπαρξης.

«Oι Τσιριτσάντσουλες δεν είναι μια ομάδα. Είναι φιλοσοφία ζωής. Είναι τρόπος επιβίωσης, δημιουργίας, επικοινωνίας ή ακόμα και φυγής. Είναι τρόπος αντίστασης και καταγγελίας. Με άλλα λόγια είναι ένας αυτοοργανωμένος χωροχρόνος, στον οποίο συναντιόμαστε διάφοροι περιφερόμενοι καλλιτέχνες, τρελοί ή φρόνιμοι», εξηγούν τα μέλη της ομάδας.

Φέτος οι Τσιριτσάντσουλες γιορτάζουν 10 χρόνια από την πρώτη τους παράσταση, το "Λεύτερο ζευγάρι" (27/12/1999), που πραγματοποίησαν στο καφενείο "Θρόνος του Ξέρξη" σαν "Πειραματικό Εργαστήρι", τότε, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της δασκάλας τους Κίττυς Αρσένη.

Ακολουθεί το πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, καθώς και πληροφορίες για ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα στον Αλέκο Ξένο που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 6 Μαρτίου.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΠΕΜΠΤΗ 4/ 3/2010
ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ
19.00: 10 ΧΡΟΝΙΑ ΤΣΙΡΙ (ΒΙΝΤΕΟ) 22’
19.30: ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ (ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ) 45’(ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
CINE TSIRI ΤΑΙΝΙΕΣ
20.30: ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 28’
21.00: Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 24’
21.30: ΤΟ ΠΕΡΔΙΚΙ 14’ (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
21.45: REVANCHE 12’ (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
ΜΟΥΣΙΚΗ
22.00: "PLANING THIS NIGHT" ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΒΑΣΩ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ           (ΣΥΝΑΥΛΙΑ)
23:00: ELEKTROBALKANA (ΣΥΝΑΥΛΙΑ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/ 3/2010
CINE TSIRI ΤΑΙΝΙΕΣ
18.30: ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 29’
19.00: Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 24’
19.30: ΤΟ ΠΕΡΔΙΚΙ 14’
19.45: REVANCHE 12’

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
20.00: ΣΑΤΥΡΟΙ... ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ 57’
TSIRI’S FRIENDS (ΤΑΙΝΙΕΣ)
21.00: ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ 15’ (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
21.15: CARPE DIEM 14’ (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
21.30: Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ 3’
21.35: ΦΛΑΜΠΕ 7’
ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ
22.00: Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΤΑ 82 ΕΝΤΑΛΜΑΤΑ 60’
ΜΟΥΣΙΚΗ
23.00: ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6//3/ 2010
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΞΕΝΟ
18.00 – 19.00: ΑΛΕΚΟΣ  ΞΕΝΟΣ: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ (ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ) 60’
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΣΑΤΥΡΟΥΣ
19.00: ΣΑΤΥΡΟΙ... ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ) 57’
20.00: ΚΥΚΛΩΨ (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ) 55’
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΕΛΛΗ ΔΕΛΙΟΥ
21.00: ΕΛΛH ΔΕΛΙΟΥ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ) 33’ (ΠΡΕΜΙΕΡΑ)
21.30: ΣΥΝΑΥΛΙΑ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛH ΔΕΛΙΟΥ 60’
ΘΕΑΤΡΟ
22.30: ΤΗΝ ΕΧΑΣΑ (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ) 20’
23. 00:  ΠΑΡΤΥ ΣΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΤΟΥ CINE ΦΙΛΙΠ

ΚΥΡΙΑΚΗ 7/ 3/ 2010
ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
13.00: ΜΕΘΑΥΡΙΟ (ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ) 60’
CINE TSIRI ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
18.00: 10 ΧΡΟΝΙΑ ΤΣΙΡΙ 22’
18.30: ΕΛΛH ΔΕΛΙΟΥ 32’
19.00: ΣΑΤΥΡΟΙ... ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ 57’
CINE TSIRI ΤΑΙΝΙΕΣ
20.00: ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 28’
20.30: Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 24’
21.00: ΤΟ ΠΕΡΔΙΚΙ 14’
21.15: REVANCHE 12’

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
21.30: ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ (ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ)

Καθ' όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ θα λειτουργεί και εικαστική έκθεση.

Το Σάββατο 6 Μαρτίου στο Ciné ΦΙΛΙΠ και ώρα 18:00,
θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα με τραγούδια για παιδιά
προς τιμήν του μουσουργού Αλέκου Ξένου, σε σύνθεση του ίδιου
και  ποίηση του Χάρη Σακελλαρίου και του Γιώργου Μουρέλου.
Τραγουδά η Αναστασία Έδεν, στο πιάνο/ διασκευή/ εναρμόνιση ο Διονύσης Σεμιτέκολος, εικαστικά ο Διονύσης Ματαράγκας.

 

Την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010 στις 21.15 ανεβαίνει το έργο του Νικολάι Γκόγκολ «Το ημερολόγιο ενός τρελού»

Μετάφραση : Ειρήνη Στάθη
Σκηνικά – Κουστούμια : Βασίλης Κρητικός
Μουσική επιμέλεια : Νατάσα Μπουκλαρή, Λουκάς Αγγελίνας
Σκηνοθετεί και παίζει :  Χρήστος Γαλάνης
(Ακούγονται μουσικά αποσπάσματα από έργα Phillip Glass, Mussorgsky, Ravel, Liszt, Khachaturian)

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Ο Αυξέντιος Ιβάνοβιτς Ποπρίσιν δημόσιος υπάλληλος, απέριττος, ειλικρινής, ευθύς, θέλοντας και μη μοναχικός, παρατηρεί με οξυδέρκεια τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά του: Σιωπηλός κι απόμακρος ο -εν τέλει κενός- διευθυντής του, μοιάζει πολύ σημαντικός άνθρωπος. Πιο κοντά του ο τμηματάρχης, κομψός, μορφωμένος, αφοσιωμένος στη δουλειά του με το βλέμμα ή τον λόγο τον υποτιμά ως ανεπαρκή, τον επικρίνει ως πλεονέκτη. Ο Αυξέντιος ερωτεύτηκε την πανέμορφη Σοφία κόρη του διευθυντή κι αυτήν τον χλευάζει. Φίλους δεν έχει. Οι άλλοι άνθρωποι απουσιάζουν ή αδιαφορούν. Απομένουν οι λέξεις, αρχίζει να μιλά, μονολογεί έξω απ΄τη λογική, οι λέξεις του γίνονται κραυγή για να σκεπάσουν τη σιωπή και να εκφράσουν την αγωνία, το πάθος, τη μανία, τον έρωτα, την ίδια τη ζωή, που εξοστρακίζοντας κάθε ευαισθησία, η ζωή στεγνώνει, ραγίζει αποσυντίθεται.

Ο Ποπρίσιν στοχεύει στην υποκρισία, τον κυνισμό, την κενότητα την ανοησία, ζώντας με οδύνη το ανεκπλήρωτο του έρωτα. Συγκρούεται μετωπικά με το άκαμπτο και συμπαγές – μέσα απ΄το λόγο ή τη σιωπή- της κοινής λογικής, μην αντέχοντας τον εγκλεισμό στο αδιέξοδο της. Πάει να φύγει πάνω απ΄τα τείχη που χτίζουν μεθοδικά οι κοινωνικές βεβαιότητες, πάει να φύγει με μεγαλομανία – ως πτητική δύναμη του νου – πετάει πάνω και μακριά από αυτήν την πραγματικότητα και συντρίβεται..

 Ο Αυξέντιος Ιβάνοβιτς Ποπρίσιν «φεύγει», τρελαίνεται. Όμως ο χρόνος τον δικαιώνει ως ένα πρόσωπο υπερευαίσθητο που μέσα απ΄τα ανομολόγητα συναισθήματά του, αυτά που θα καταφέρει να εκφράσει με ακραίο λόγο – στιγμές, είναι τα συναισθήματα του καθενός- αποκαλύπτει τη βίαιη λογική της κοινωνικής πραγματικότητας κι εμμένοντας παθιασμένα σε ερωτήματα που οι «πολλοί» αποφεύγουν, μετατρέπεται ο ίδιος σε φλεγόμενη απάντηση.

Ο Ο Αυξέντιος Ιβάνοβιτς Ποπρίσιν δεν περιμένει, δεν συμβιβάζεται. Η παρερμηνεία και αναδιαμόρφωση της πραγματικότητας, - ως διαταραχή της σκέψης του – συνιστά μία απελπισμένη προσπάθεια αποκατάστασης της επαφής του με τον κόσμο.

Η παράσταση εξετάζει τις παραμέτρους – αιτίες που τον ωθούν στη λεγόμενη τρέλα, σκιαγραφεί την κλινική του εικόνα, την ψυχοπάθειά του, αλλά δεν εμμένει σ’αυτήν. Ο ήρωας δεν εικονογραφείται. Σκηνικά αποκαλύπτεται «από μέσα προς τα έξω» ως στέρεος χαρακτήρας. Τα συναισθήματά του σταδιακά πυκνώνουν, ρέουν, σαν να μπαίνουν σε δίνη, ανακυκλώνονται, μη βρίσκοντας διέξοδο. Η ένταση αντανακλάται στο βλέμμα, διαγράφεται στην κίνηση, επηρεάζει το λόγο.

Το παράλογό του δεν είναι μόνο η απώλεια της πραγματικότητας αλλά η ανάπλασή της, η δική του ένταξη στην κοινωνία των ανθρώπων με τη βεβαιότητα ότι κατέχει υψηλότατη  (βασιλική) θέση ανάμεσά τους. Ίσως γι’αυτό ο Ποπρίσιν  παραμένει μοναδικός, ένας ιδιαίτερα σύγχρονος ήρωας.